بررسی نقش تعدیل کنندگی رفتارسازمانی مثبت در ارتباط بین خوداثربخشی خالق با خلاقیت سازمانی (مطالعه موردی: شهرداری منطقه یک مشهد)

در این پژوهش هدف بررسی رابطه خوداثربخشی خالق با خلاقیت سازمانی با نقش تعدیل کنندگی رفتارسازمانی مثبت در بین کارکنان شهرداری منطقه یک مشهد می باشد. برای بررسی روابط بین متغیرها برای خوداثربخشی خالق از مدل صبوری خسروشاهی و فیروزجائیان (۱۳۳۱)؛ برای خلاقیت سازمانی از مدل آمابیل (۲۰۰۱) و برای رفتار سازمانی مثبت از مدل لوتانز (۲۰۰۲) استفاده گردیده است. جامعه آماری این تحقیق کلیه کارکنان شهرداری منطقه یک مشهد به تعداد ۱۲۱ نفر بوده است که از بین آنها ۱۲۰ نفر از طریق فرمول کوکران به عنوان نمونه انتخاب شدند و با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده مورد سنجش قرار گرفته اند. به منظور اندازه گیری هر یک از این متغیرها و ابعاد آن از سه پرسشنامه استاندارد استفاده گردید که روایی آن با استفاده از روایی صوری و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ مورد بررسی قرار گرفت. در این پژوهش از روش آمار توصیفی و در بخش استنباط های آماری از معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار پی ال اس استفاده شده است. نتایج حاصل از آن نشان می دهد؛ بین خوداثربخشی خالق و خلاقیت سازمانی رابطه وجود دارد. رفتار سازمانی مثبت رابطه بین خوداثربخشی خالق و خلاقیت سازمانی را تعدیل می کند. همچنین بین تمام ابعاد خوداثربخشی به غیر از کیفیت ارتباط با همکار همگی با خلاقیت سازمانی ارتباط دارند. و ۴ بعد رفتار سازمانی مثبت نقش تعدیل کنندگی دارند.

کلیدواژه ها:

خوداثربخشی خالق ، خلاقیت سازمانی ، رفتارسازمانی مثبت