واکاوی بلند مرتبه سازی در معماری و شهرسازی ایران

افزایش جمعیت شهرها بدنبال نیاز به زمین جهت ساخت و ساز، کلان شهرهای بزرگی چون شهر اصفهان را با پدیده بلند مرتبهسازی مواجه ساخته است. از سویی رشد بی قواره و خارج از اصول استانداردهای شهری این ساخت و سازها، پیامدهای زیست محیطی نامطلوبی را بهمراه داشته است. بلند مرتبهسازی در ابتدا برای جوابگویی بشر به کمبود فضا و اقتدار قدرتها برای به رخ کشیدن قدرت های اقتصادی خ ودشان بود. ای دهی بلند مرتبه سازی نخست به منظور بهرهداری از زمینهای مرکز شهر و در پی توجه به اقتصاد شهر مطرح گردید. زیرا از سویی گرایش به تراکم و تمرکز واحدهای اقتصادی تقاضا برای زمین در مرکز شهر را بشدت افزایش داده بود و از سویی دیگر عرضه زمین در این منطقه شهر محدود بود. در نتیجه افزایش تراکم ساختمانی به عنوان راه حلی برای افزایش سطح زیر بنای مورد بهره برداری ارائه شد استفاده فراگیر از این روش بتدریج افزون بر کاربریهای اقتصادی مانند کاربری های صنعتی، اداری و تجاری دامنگیر کاربریهای مسکونی نیز گشت و به مناطق پیرامونی شهر نیز گسترش یافت، این راه حل دارای تبعات و آثار منفی نیز بوده و مشکالت نوینی را برای شهروندان پدید آورد که از آن جمله می توان به افزایش ازدحام و تراکم، افزایش آلودگی- های زیست محیطی، افزایش میزان محصوریت ، مالل آور شدن فضا کاهش دسترسی شهرو ندان به هوای آزاد و نور خورشید و افزایش مزاحمتهای شهری اشاره کرد . در این پژوهش سعی بر آن است تا با روشی توصیفی-تحلیلی و تبیین ظوابط بلند مرتبه سازی در ایران و جهان گامی در جهت رفع مشکالت و اثرات آن اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

بلند مرتبهسازی ، ساختمانهای بلند ، معماری ، شهرسازی ، ایران