جستاری در فلسفه هایدگر و پیدایش تفکر پدیدارشناسی در معماری مدرن

پدیدارشناسی شناخت بدون واسطه و مستقیم پدیده ها و بازگشت به سوی خود حقیقی اشیاء است. در عصر ما فیلسوفی که با الهام از فلسفه یونان به ارائه مفاهیم پدیدارشناسی پرداخت، مارتین هایدگر بود. او فیلسوفی علاقه مند به فهم چگونگی ارتباط شناخت، شناخت علمی، معرفت و معرفت روزمره با هستی است، به طوری که می توان از مبانی فلسفی او تعمق فلسفی و نظری درباره هویت را استنتاج کرد. طراحان در صورت استفاده موثر از رابطه انسان و مکان در خلق فضا می توانند محیط های با معنا و با هویت بیافرینند. پدیدارشناسی از جمله روش های فلسفی است که به واکاوی می پردازد و در آغاز قرن بیستم با دیدگاه های ادموند هوسرل آغاز شد، هرچند که پیشتر در آراء کانت و هگل نیز از آن به فیلسوفانی مانند المبرت، معانی متفاوت سخن رفته بود. مارتین هایدگر با بسط و تفسیر خاص خود از پدیدارشناسی هوسرل، پدیدارشناسی را به نحو جدیدی ارائه کرد. او برای توضیح نظریات فلسفی با این روش، در موارد بسیاری از مصادیقی در هنر و معماری بهره گرفت. بدین ترتیب نه تنها با دیدگاه ویژه اش افق های بازی را در هستی شناسی باز کرد که در فلسفه هنر هم جایگاه خاصی را به خود اختصاص داد. روش این مطالعه همچون موضوع آن به توصیف پدیدارشناسی در اندیشه های هایدگر و دیدگاه های معماران متاثر از آن و نتایجش در معماری مدرن می پردازد. با این هدف که نشان دهد پدیدارشناسی در معماری چیست و ارتباط مستقیم به عالم هر پدیده و بستر پدیداری آن دارد می پردازد لذا در این پژوهش سعی گشته با استفاده از روش تحلیل معناشناختی روش توصیفی و با ارجاع به منابع کتابخانه ای از مفهوم پدیدارشناسی و خاستگاه آن در معماری را بیان کنیم.

کلیدواژه ها:

پدیدارشناسی ، پدیدار شناسی در معماری ، معماری مدرن ، هایدگر