بررسی نشانه های نیمایی در شعر منوچهر نیستانی

نیما با انحراف نامتعارف از هنجار زبانی رایج در شعر زمانه خود، طرحی نو درافکند و سبکی بدیع در سرایش شعر پارسی پدید آورد. در ابتدا عده ای به مخالفت با نظریه وی برخاستند و گروهی در صدد برقراری ارتباط و درک آن برآمدند. منوچهر نیستانی در دسته دوم بود، گروهی که تلاش کردند طرحی را که او آغاز کرده بود، تثبیت کرده و به سر منزل مقصود برسانند. مساله این است که دنباله روی نیستانی از نیما در چه سطحی و در کدام بخش های پیشنهادی نیما بوده است. این پژوهش بر آن است تا به روش کتابخانه ای و به صورت توصیفی_تحلیلی و با بررسی چند نمونه از اشعار این شاعر، میزان وفاداری او به ملاک های الگوی پیشنهادی نیما را بازنمایاند. از مجموع ۱۵۲ شعر موجود در مجموعه اشعار نیستانی ۹۸ شعر به سبک نیمایی(آزاد) و ۵۴ شعر به سبک سنتی؛ ۹۵ شعر از مجموع ۱۵۲ شعر سمبولیک؛ ۱۵۱ شعر دارای قافیه؛ همه ۱۵۲ شعر او دارای وزن؛ و۴۸ شعر از ۱۵۲ شعر دارای قافیه نیمایی است. بدین ترتیب نیستانی در محور وزن و قافیه صد درصد؛ در محور اشعار نمادین ۵/۶۲ درصد و عدم تساوی طولی مصرع ها ۵/۳۲ درصد دنباله رو نیما بوده است. اعداد و ارقام بالا مبین این است که نیستانی از وفاداران به قواعد پیشنهادی نیما و یک شاعر نیمایی است.

کلیدواژه ها:

بوطیقای نیما ، پیروان نیما ، منوچهر نیستانی