اثر تمرین تناوبی شدید شنا همراه با مصرف مکمل اسیدگالیک بر بیان ژن mir-۲۰۵ در موش های صحرایی مبتلا به مدل بیماری پارکینسون ناشی از رزرپین

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر شش هفته تمرین تناوبی شدید شنا همراه با مصرف مکمل اسیدگالیک بر بیان ژن mir-۲۰۵ در بافت هیپوکامپ موش های صحرایی مبتلا به مدل بیماری پارکینسون انجام شد.

روش شناسی پژوهش: در این پژوهش که یک مطالعه تجربی بنیادی بود، تعداد ۳۵ سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار به پنج گروه کنترل سالم (۷=n)، کنترل بیمار (۷=n)، تمرین شنا (۷=n)، مکمل اسیدگالیک (۷=n) و تمرین شنا+مکمل اسیدگالیک (۷n=) تقسیم شدند. پروتوکل تمرین تناوبی شدید شنا و مصرف مکمل اسیدگالیک با یک برنامه منظم به مدت شش هفته متوالی اجرا گردید. برای بررسی بیان این ژن در گروه های پژوهش، آزمون تحلیل واریانس یک راهه و دوراهه از طریق نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده شد. حداقل سطح معنی داری در آزمون ها ۰۵/۰>p در نظر گرفته شد.

یافته ها: نتایج آزمون شاپیروویلک حاکی از طبیعی بودن توزیع داده های ژن mir-۲۰۵ بود. تحلیل واریانس یک راهه نشان داد بین هیچ کدام از گروه ها، اختلاف معنی داری در میزان بیان ژن mir-۲۰۵ وجود نداشت (۳۴/۰=p و۲۱/۱=F). بعلاوه، نتایج تحلیل واریانس دوراهه نیز حاکی از عدم وجود اثر متقابل بین دو فاکتور تمرین تناوبی شدید شنا و مصرف مکمل اسیدگالیک بر بیان ژن mir-۲۰۵ در بافت هیپوکامپ مغز موش های صحرایی نر مبتلا به مدل بیماری پارکینسون بود.

بحث و نتیجه گیری: به طور کلی، می توان گفت، تمرین تناوبی شدید شنا همراه با مصرف مکمل اسیدگالیک بر بیان ژن mir-۲۰۵ در بافت هیپوکامپ مغز موش های صحرایی نر مبتلا به مدل بیماری پارکینسون تاثیر معنی داری نداشت.

کلیدواژه ها:

بیماری پارکینسون ، تمرینات شدید تناوبی ، میکرو آر ان آ ، شنا