نقش رهبری عاطفی مدیران در بهبود روابط انسانی در مدارس

این مقاله با هدف تحلیل نقش رهبری عاطفی مدیران مدارس در بهبود روابط انسانی در محیط های آموزشی نگارش شده است. مدارس به عنوان سازمان هایی که بیش از هر چیز بر تعاملات انسانی استوارند، نیازمند رهبرانی هستند که بتوانند شبکه ای از روابط مثبت، حمایتی و سازنده را در میان تمامی ذینفعان «شامل معلمان، دانش آموزان، والدین و کارکنان» ایجاد و تقویت کنند. رهبری عاطفی، که بر پایه هوش هیجانی بنا شده، ابزارهای قدرتمندی را در اختیار مدیران قرار می دهد تا با درک و مدیریت عواطف خود و دیگران، به ارتقاء کیفیت روابط انسانی در مدرسه بپردازند. این پژوهش با اتخاذ رویکردی کیفی و استفاده از تحلیل توصیفی، به بررسی این ارتباط حیاتی می پردازد. ابتدا، مبانی نظری رهبری عاطفی و مولفه های آن در بستر مدارس تشریح می شود. سپس، مفهوم روابط انسانی در مدارس و اهمیت آن مورد تبیین قرار می گیرد. در بخش اصلی مقاله، به تفصیل مورد تحلیل قرار می گیرد که چگونه مولفه های مختلف رهبری عاطفی -مانند خودآگاهی، همدلی، مهارت های اجتماعی و خودتنظیمی- به طور مستقیم و غیرمستقیم بر بهبود روابط میان مدیر و معلمان، معلمان با یکدیگر، مدیر و معلمان با دانش آموزان، و مدرسه با والدین تاثیر می گذارند. یافته های این تحلیل نشان می دهد که مدیران با بهره گیری از هوش هیجانی و به کارگیری سبک رهبری عاطفی، می توانند فضایی از اعتماد، احترام متقابل، همکاری و حمایت ایجاد کنند که این امر خود به کاهش تعارضات، افزایش رضایت شغلی معلمان، بهبود انگیزه و عملکرد دانش آموزان و تقویت مشارکت والدین منجر می شود. مقاله حاضر بر ضرورت توسعه مهارت های رهبری عاطفی در مدیران مدارس تاکید کرده و پیشنهاداتی را برای نظام آموزشی جهت تسهیل این فرآیند ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

رهبری عاطفی ، روابط انسانی ، مدارس ، مدیران آموزشی ، هوش هیجانی.