تاثیر اعمال لرزش الکترومغناطیسی بر ریزساختار و سختی روکش های E۶-UM-۶۰ روی زیرلایه فولاد AISI ۴۱۴۰

در این پژوهش، تاثیر اعمال لرزش الکترومغناطیسی بر ریزساختار و سختی روکشهای E۶-UM-۶۰ روی زیرلایه فولاد AISI ۴۱۴۰ بررسی شد. فرایند روکش کاری سخت با استفاده جوشکاری روش SMAW و اعمال لرزش در فرکانس های ۱۰۰، ۲۰۰ و ۳۰۰ هرتز انجام گرفت و روکش های حاصل با یکدیگر مقایسه شدند. بررسی های ریزساختاری نشان داد که افزایش فرکانس لرزش، منجر به کاهش اندازه دانه ها و بهبود توزیع کاربیدها شد. نمونه بدون لرزش دارای ساختاری دندریتی نامنظم با تجمع موضعی کاربیدها بود، در حالی که نمونه ۳۰۰ هرتز یکنواخت ترین ساختار و کوچک ترین دانه ها را داشت. نتایج سختی سنجی نیز نشان داد که سختی روکش ها با افزایش فرکانس لرزش افزایش می یابد، به طوری که سختی نمونه بدون لرزش ۵۹۸.۶ ویکرز و سختی نمونه ۳۰۰ هرتز ۷۳۲.۶ ویکرز بود. این افزایش سختی ناشی از کاهش اندازه دانه ها، افزایش مرزدانه ها، و توزیع یکنواخت تر فازهای سخت مانند کاربیدها است..این نتایج بیانگر آن است که استفاده از لرزش الکترومغناطیسی می تواند به عنوان روشی کارآمد برای بهبود خواص مکانیکی ، اصلاح و بهبود ساختار، یکنواختی ساختار و ریزشدن دانه ها در فرآیند روکش کاری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

جوشکاری ، روکش کاری ، لرزش الکترومغناطیسی ، الکترود E۶-UM-۶۰ ، فولاد Mo۴۰ ، سختی سنجی