مدلسازی راندمان حفاظتی نانوکامپوزیت مغناطیسی پلی آنیلین-کیتوسان سنتز شده با نانوذرات نقره با استفاده از منطق فازی

در این مقاله با استفاده از منطق فازی به مدلسازی راندمان حفاظتی نانوکامپوزیت مغناطیسی پلی آنیلین-کیتوسان سنتز شده با نانوذرات نقره پرداخته شده است. متغیرهای ورودی مستقل غلظت نانوکامپوزیت، زمان و دما و متغیر پاسخ (خروجی) راندمان حفاظتی بوده است. ابتدا به تعریف توابع عضویت فازی برای متغیرهای ورودی و خروجی و سپس نوشتن قوانین فازی پرداخته شده است. با استفاده از سطوح فازی به دست آمده از قوانین در مرحله آخر می توان روند تاثیر متغیرهای ورودی مختلف بر متغیر پاسخ را تحلیل نمود. در این مقاله توابع عضویت برای تمامی متغیرهای ورودی و خروجی به شکل مثلثی تعریف شده و عملیات فازی سازی انجام شده است. نتایج حاصل از فازی زدایی و تبدیل مقادیر فازی به مقادیر قطعی نشان می دهد با توجه به هزینه بر و زمان بر بودن انجام آزمایشات تجربی، با استفاده از روش مدلسازی فازی می توان با دقت بالای ۹۵% به پیش بینی مقادیر راندمان حفاظتی بر اساس پارامترهای ورودی پرداخت. نتایج صحت سنجی سطوح فازی مدل ارائه شده با استفاده از داده های تجربی نیز نشان می دهد روند حاکم بر فرایند به طور کامل بر نتایج حاصل از سطوح مدل، منطبق می باشد. به گونه ای که با افزایش غلظت نانوکامپوزیت، راندمان حفاظتی افزایش می یابد و با افزایش دمای سیستم و زمان تماس، راندمان حفاظتی کاهش می یابد. که برای سطوح فازی حاصل از مدل قابل مشاهده است. با بررسی بیشتر نتایج سطوح فازی می توان پی برد برای دستیابی به بیشترین مقدار متغیر پاسخ (راندمان حفاظتی) باید بیشترین مقدار غلظت نانوکامپوزیت و کمترین مقدار زمان تماس و دمای سیستم انتخاب شود.

کلیدواژه ها:

منطق فازی ، مدلسازی ، نانوکامپوزیت ، راندمان حفاظتی