واکاوی تطبیقی وضعیت حقوقی هوش مصنوعی در انعقاد قرارداد در حقوق ایران و ترکیه

با توجه به تحولات گسترده در عرصه فناوری و نفوذ روزافزون هوش مصنوعی در حوزه های مختلف زندگی، یکی از چالش های حقوقی جدید که به سرعت اهمیت یافته، تاثیر این فناوری بر فرآیند انعقاد قراردادهاست. این مقاله به واکاوی تطبیقی وضعیت حقوقی هوش مصنوعی در انعقاد قرارداد در حقوق ایران و ترکیه می پردازد. هدف اصلی تحقیق، بررسی چالش ها و فرصت های حقوقی مرتبط با استفاده از هوش مصنوعی در فرآیند انعقاد قراردادها و تحلیل چارچوب های قانونی موجود در هر دو کشور است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مقایسه تطبیقی است. اهمیت این مطالعه در پاسخ به نیازهای فوری برای تدوین قوانین و مقررات نوین به منظور سازگاری با پیشرفت های تکنولوژیک نهفته است. یافته های اصلی تحقیق نشان می دهد که در حالی که ترکیه اقداماتی در جهت تصویب قوانین خاص برای هوش مصنوعی در قراردادها انجام داده است، حقوق ایران در این زمینه با خلا های قانونی و چالش هایی مواجه است. به ویژه، در ایران، مفاهیم حقوقی مرتبط با ظرفیت های جدید هوش مصنوعی به طور دقیق شفاف سازی نشده اند و در نتیجه این مسئله نیاز به بازنگری و تجدیدنظر در قوانین دارد. این مقاله با ارائه تحلیل تطبیقی و برجسته کردن تفاوت ها و شباهت ها میان دو نظام حقوقی، به شناسایی راهکارهایی برای ایجاد چارچوب های قانونی متناسب با تحولات جهانی در هر دو کشور می پردازد و به اهمیت اتخاذ رویکردی یکپارچه در این حوزه تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، قرارداد هوشمند ، نظام حقوقی ترکیه ، نظام حقوقی ایران