ارزیابی نقش باکتری های محرک رشد گیاه در کنترل زیستی پاتوژن Salmonella typhimurium

پاتوژن های انسانی هم چون سالمونلا از منابع متعددی وارد خاک های کشاورزی می شوند. سالمونلا از رایج ترین میکروارگانیسم های منتقله از غذا می-باشد که عامل ایجاد عفونت های مشترک بین انسان و حیوان است. در مطالعه حاضر از برخی باکتری های محرک رشد گیاه به منظور کنترل پاتوژن Salmonella typhimurium استفاده شده است. نتایج نشان داد که به ترتیب ۱) Bacillus rugosus CS۵  ، ۲)Bacillus vallismortis AS۴ ، ۳) Priestia aryabhattai CL۱ و ۴) Bacillus sp. SS۴ بیشترین اثر بازدارندگی رشد سالمونلا را در محیط مایع داشتند؛ اما در محیط جامد باکتری-های ۱) B. vallismortis AS۴ ، ۲) B. rugosus CS۵ ، ۳) P. aryabhattai CL۱ و ۴)  Bacillus sp. SS۴ بیشترین بازدارندگی رشد این پاتوژن در محیط جامد را نشان دادند. توانایی تولید سیدروفور، پروتئاز، لیپاز و سیانید هیدروژن توسط این ۴ باکتری بررسی شد. هر چهار باکتری دارای توانایی تولید سیدروفور بودند. بیشترین شاخص تولید پروتئاز با مقادیر  ۹/۲ و  ۵/۲ متعلق به  B. rugosus CS۵   و   P. aryabhattai CL۱   بود. B. vallismortis AS۴ دارای توانایی تولید لیپاز بود. P. aryabhattai strain CL۱ و B. rugosus strain CS۵ دارای توانایی تولید HCN با مقادیر ۴۸/۰ و ۲/۰ میلی گرم در لیتر بودند.  تاثیر چهار باکتری به صورت جداگانه و کنسرسیوم میکروبی بر جمعیت سالمونلا در خاک بررسی شد. نتایج نشان داد جمعیت سالمونلا ۱۵ روز پس از تلقیح به خاک تحت تاثیر تیمارها کاهش یافت. بیشترین کاهش جمعیت این پاتوژن مربوط به کنسرسیوم میکروبی و  تیمار Bacillus sp. strain SS۴ به ترتیب با ۹۲ و ۹۸ درصد کاهش جمعیت نسبت به شاهد بود. نتایج حاکی از تاثیر مثبت باکتری­های محرک رشدی در خاک به منظور کنترل پاتوژن S. typhimurium بود که می تواند علاوه بر کاهش اثرات منفی حضور پاتوژن در خاک، سلامت جامعه بشری و بهبود امنیت غذایی را در پی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

پروتئاز ، خاک ، سالمونلا ، سیانید هیدروژن ، سیدروفور