اثربخشی آموزش درمان شناختی-رفتاری بر کاهش نشخوار فکری و اختلالات رفتاری - هیجانی در بیماران دارای اضطراب اجتماعی مراجعه کننده به مراکز درمانی

هدف از این تحقیق اثربخشی آموزش درمان شناختی-رفتاری بر کاهش نشخوار فکری و اختلالات رفتاری-هیجانی در بیماران دارای اضطراب اجتماعی مراجعه کننده به مراکز درمانی بود با توجه به هدف در زمره تحقیقات کاربردی و چون جلسات درمانی برای این هدف تعیین شده اند می توان گفت شیوه اجرایی تحقیق به صورت شبه آزمایشی یعنی پیش آزمون – پس آزمون همراه با گروه گواه می باشد. با توجه به فرایند مطالعات شبه آزمایشی تعداد ۳۰ نفر از افراد جامعه به صورت دسترس در دو گروه قرار گرفتند، جامعه آماری شامل تمامی بیماران نوجوان دارای اختلال اضطراب اجتماعی مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر سقز در فاصله زمانی مهرماه ۱۴۰۲ تا اردیبهشت ۱۴۰۳ می باشند، از آنجا که نمی توان همه بیماران نوجوان دارای اختلال اضطراب اجتماعی مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر سقز را به عنوان نمونه ی تحقیق انتخاب کرد بر این مبنا تعداد ۳۰ نفر از بیماران نوجوان دارای اختلال اضطراب اجتماعی مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر سقز به روش نمونه گیری در دسترس و گمارش تصادفی دو گروه کنترل و آزمایش به طوریکه ۱۵ نفر از دانش آموزان در گروه کنترل و ۱۵ نفر دیگر در گروه آزمایش انتخاب شدند. ابزار گرداوری داده های تحقیق پرسشنامه نشخوار فکری (RRS) (نولن- هوکسما، ۱۹۹۱) و مقیاس مشکلات رفتاری نوجوانان ایشنباخ بودند نتایج نشان داد که از لحاظ آماری آموزش درمان شناختی-رفتاری بر متغیرهای کاهش نشخوار فکری و اختلالات رفتاری -هیجانی تاثیر داشته است و بر اساس مقدار F حاصل شده در پس آزمون خرده مقیاس متغیر نشخوار فکری که ۲۰/۱۷ بیشتر از مقدار F در سایر متغیر هاست است. پس تاثیر آموزش درمان شناختی-رفتاری بر نشخوار نسبت به اختلالات رفتاری-هیجانی فکری بیشتر بوده است.

کلیدواژه ها:

آموزش درمان شناختی-رفتاری ، نشخوار فکری ، اختلالات رفتاری-هیجانی ، اضطراب اجتماعی.