نقش تاب آوری مادران و شیوه های فرزندپروری در پیش بینی رشد زبانی بیانی کودکان ۴-۶ سال

هدف: هدف پژوهش حاضر پیش بینی رشد زبانی بیانی کودکان ۴ تا ۶ سال براساس شیوه فرزندپروری و تاب آوری مادران بود. روش پژوهش: تحقیق حاضر همبستگی از نوع توصیفی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی مادران دارای کودک بین ۴-۶ ساله شهر کاشان بود. حجم نمونه شامل تعداد ۳۲۲ مادران بود که از ۵ ناحیه شهر کاشان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده با استفاده از پرسشنامه رشد زبان فرامرزی و همکاران (۱۳۹۷)، پرسشنامه شیوه های فرزندپروری بامریند (۱۹۷۳) و پرسشنامه کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) گردآوری شدند. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین تاب آوری مادران و شیوه های فرزندپروری سهل گیرانه و دموکراتیک با رشد زبانی بیانی کودک رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. علاوه براین، نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام حاکی از آن بود که تاب آوری، شیوه های فرزندپروری سهل گیرانه و دموکراتیک قادرند به صورت مثبت و معناداری رشد زبانی بیانی کودکان را پیش بینی کنند. نتیجه گیری: بنابر نتایج پژوهش حاضر پیشنهاد می شود مداخلات و برنامه های حمایتی مبتنی بر پرورش مهارت های فرزندپروری و تاب آوری والدین در راستای تقویت رشد زبانی بیانی کودکان فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

رشد زبانی- بیانی ، فرزندپروری ، تاب آوری ، مادر ، کودک.