پتروگرافی آلی و ژئوشیمی آلی سازند پابده در تاقدیس‎‍های خویز و منصورآباد، جنوب غرب ایران

در این مقاله، نتایج ارزیابی ژئوشیمیایی سازند پابده با سن پالئوسن الیگوسن در تاقدیس خویز (چاه شماره ۲، ۱۴ نمونه) و میدان نفتی منصورآباد (چاه شماره ۱۱، ۱۰ نمونه)، با تلفیقی از روش های پیرولیز راک ایول و پتروگرافی آلی، ارائه شده است. به این منظور، ۲۴ نمونه خرده حفاری جمع آوری شده از تاقدیس های مطالعه شده، با استفاده از روش پیرولیز راک ایول آنالیز شدند. پس از غربالگری اولیه این داده ها، ۱۲ نمونه برای بررسی های دقیق تر پتروگرافی آلی انتخاب شدند. براساس نتایج آنالیز راک ایول، بخش های میانی سازند پابده عمدتا حاوی مواد آلی نوع II است؛ در حالی که بخش های پایینی و بالایی عمدتا با کروژن نوع II/III مشخص می شوند. مشاهدات پتروگرافی آلی، از وجود رخساره ای غنی از ماده آلی در بخش های میانی سازند پابده حکایت دارد که بین زون های فقیر از ماده آلی قرار گرفته است. رخساره غنی از ماده آلی، با مقادیر بالایی از ماده آلی آمورف، پیریت فرامبوئیدال و بیتومن جامد مشخص می شود. در مقایسه، رخساره های فقیر از ماده آلی، حاوی فسیل های فراوان و پیریت شکل دار در یک ماتریکس آهکی مارلی هستند. بر اساس این مشاهدات، بخش های میانی سازند پابده عمدتا در شرایط بدون اکسیژن رسوب کرده اند. در مقابل، رسوب گذاری بخش های فقیر از ماده آلی، تحت شرایط اکسیدان انجام و به حفظ شدگی ضعیف مواد آلی منجر شده است. نتایج این مطالعه، شواهد محکمی را برای تغییرات مکانی رخساره های آلی در سازند پابده ارائه می دهد و به درک بهتر محیط رسوبی دیرینه آن کمک می کند.

کلیدواژه ها:

سازند پابده ، تاقدیس خویز ، میدان نفتی منصورآباد ، رخساره آلی ، محیط رسوبی دیرینه