تبیین دیدگاه ها و رویکردهای جهانی در سازگاری با تغییراقلیم در بخش آب کشاورزی

رویکردهای تخصصی سازمانها و نهادهای جهانی (مانند فائو و غیره) برای سازگاری در بخش آب و خاک عبارتند از :۱) رویکردهای مربوط به مدیریت آب (کاربرد روش ها و فناوری های نوین آبیاری و حفظ رطوبت خاک)؛ ۲) رویکردهای مربوط به مدیریت خاک و زمین (ارتقاء برگشت پذیری و تاب آوری، افزایش مواد آلی خاک، کم خاک ورزی و حفظ پوشش دائمی خاک با کشاورزی حفاظتی، پایش و ارزیابی پوشش زمین، استفاده از روش های بومی، و ارتقاء مشارکت جوامع محلی)؛ ۳) حفظ تنوع زیستی کشاورزی در توسعه کشاورزی (استفاده از گیاهان بومی و توسعه و کاربرد ارقام مقاوم به تنش های محیطی (شوری و خشکی و غیره)؛ ۴) تغییرات الگوی کشت؛ ۵) پایش و پیش آگاهی اقلیمی؛ ۶) توجه خاص به ایجاد انگیز های تولید محصولات کشاورزی با کاهش تعرفه ها و مالیات؛ ۷) ارائه یارانه به تولید کنندگان؛ ۸) ایجاد بازارهای محلی آب؛ ۹) گسترش بیمه محصولات کشاورزی؛ و ۱۰) ایجاد مناطق آزاد اقتصادی، می باشند. در ایران به رویکرد افزایش بهره وری در استفاده از آب و به طور عمده با کاربرد فناوری های نوین آبیاری، توجه و تاکید زیادی شده است. در حالیکه به سایر رویکردهای جهانی سازگاری نظیر ایجاد تغییرات در مدیریت سیستم های کشاورزی، استفاده از ابزارهای تصمیم سازی و تصمیم گیری، و ایجاد تغییرات نهادی و بهبود در روابط و هماهنگی های سازمانی، توجه کمتر و یا اصلا توجه نشده است. رویکرد جهانی برای استفاده تلفیقی از مدل های اقلیمی و گیاهی در مدل سازی اثرات کمی تغییر اقلیم بر منابع آب و عملکرد محصولات کشاورزی، و ارزیابی راهکارهای مختلف سازگاری پیشنهادی، نیز نقش مهمی در سازگاری با تغییر اقلیم دارد.

کلیدواژه ها:

تولید" ، تغییرات آب و هوایی" ، عملکرد محصول" ، کمبود آب" ، " ، مدیریت آبیاری"