تاثیر عوامل فرهنگی بر توسعه گردشگری

دولت ها به طرق گوناگونی می توانند در توسعه گردشگری و در این میان بوم گردی نقش داشته باشند. راه اول از طریق سیاست گذاری: سیاست گذاری در صنعت گردشگری تحت تاثیر دو دسته از عوامل داخلی و خارجی است. عوامل داخلی عمدتا عبارتند از قوانین، آداب و رسوم جامعه، ارزش ها، ایدئولوژی ها و گروه های فشار و عوامل خارجی شامل روند جهانی شدن و شرکت های بین المللی است. به طور کلی مقصود از سیاست، برنامه ای جامع است که هدف ها و رویه ها را در بر می گیرد. بنابراین، سیاست عمومی در برگیرنده نتیجه ها و هدف های مورد نظر دولت و روش های دست یافتن به این نتیجه ها است. برای مثال، دولت سیاستی را در پیش می گیرد که هدف آن، رشد اقتصادی است و می خواهد این کار را از طریق توسعه صنعت جهانگردی به دست آورد. سیاست جهانگردی بخشی از کل سیاست اقتصادی کشور است. در سیاست اقتصدی به ساختار و رشد سیستم اقتصادی توجه می شود و اغلب به صورت برنامه های ده ساله، طرح های دهه بعد تهیه می شود و با توجه به شرایط که در آینده به وجود می آید، رشد اقتصادی را تعیین می کند. برخی از جنبه های اصلی سیاست در حوزه گردشگری عبارتند از: نیروی کار، سرمایه گذاری، تامین مالی، صنایع مهم و تجارت بازرگانی و روابط بین فرهنگی. راه دوم تاثیر دولت بر توسعه گردشگری و در این میان بوم گردی، حمایت از این صنعت است. بسیاری از دولت ها برای توسعه اقتصادی به صنایع خاصی کمک کرده و یا از آنها حمایت می کنند. دولت ها برای حمایت از بخش های مختلف اقتصادی یا صنایع مختلف به روش های گوناگون عمل می کنند. برخی از دولت ها با تدوین سیاست های صنعتی - که گاه به صورت برنامه هایی تصویب و اعلان شده است - می توانند هدف ها را به صورتی دقیق تعیین کرده، صنایع را ملی کنند و در صحنه شکل دادن به سیستم اقتصادی کشور نقش بسیار فعال و حیاتی برعهده گیرند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: عوامل فرهنگی ، گردشگری ، توسعه