نقش مدیریت و برنامه ریزی شهری در ارتقاء رضایت شهروندان

فضای شهری به عنوان فضایی که انسان را در برگرفته، مهم ترین عامل و بستری برای تاثیرپذیری روی انسان ها است. امروزه برنامه های توسعه شهری در کشورمان در گسستی عمیق با گذشته خود، خودرو محور و بر مبنای تسهیل هرچه بیشتر حرکت سواره است.آنچنان که باید به فضاهای شهری جهت ایجاد سرزندگی، پویایی شهر و ارتقای کیفیت های محیطی توجه نمی شود، بر این اساس و به منظور ارتقای قرارگاه های رفتاری به عنوان یکی از مولفه هایی که برای تعاملات اجتماعی افراد در اینگونه فضاها موثر واقع می شود، اهمیت چندانی در نظر گرفته نمی شود. محیطی که فضاهای معماری و شهری از قبیل بناها، نمای بیرونی و درونی و مبلمان شهری قرار دارند، جلوه های گوناگونی از رنگ ها را ایجاد و تاثیرات بنیادین و گوناگونی بر انسان می گذارند. برنامه ریزی طراحی محور رویکردی میانی بین برنامه ریزی شهری و طراحی شهری محسوب میشود. این رویکرد به دنبال عدم پاسخ گویی مناسب طرح های سنتی توسعه شهری به مسائل کیفی موجود در محیط های شهری مطرح شده است. در نتیجه می توان گفت آنچه امروزه فضاهای شهری را تهدید می نماید، ارتباط ضعیف مولفه های سازنده یک مکان است که نمی توانند نیازهای شهروندان را به خوبی برطرف نمایند. و تراز موفقیت در هر فضای زیستی را می توان از میزان استمرار حضور افراد در آن فضا مورد سنجش قرار داد، چراکه سرزندگی افراد با بهبود کیفیت زندگی آنها رابطه مستقیمی دارد.

کلیدواژه ها:

فضای شهری ، جلوه فرهنگی ، تاثیرات بنیادین