بررسی شیوه بیان معماری دوره صفویه اردبیل با الگوگیری از نگرش زبان شناسی

یکی از عناصر اصلی شهر اردبیل ویژگی معماری و هنری آن است و بدون شک معماری دوره صفویه به عنوان یکی از اوج های هنر و معماری در ایران، دارای ویژگی های منحصر به فردی است که در ساختار و طراحی بالکه در بیان و پیامی که متجلی می کند، قابل تامل است. با توجه به اهمیت زبان و نشانه ها در فهم و تفسیر معماری، مقاله حاضر بر آن است با بهره گیری از نظریات زبان شناسی، شیوه بیان معماری این دوره را مورد بررسی قرار دهد. این پژوهش سعی بر درک عمیق تر از مقوله نهفته در عناصر و ساختار معماری بوده است. در این پژوهش با تحلیل و تفسیر نشانه ها، فرم ها و جزئیات طراحی سعی می کند تا بفهمد چگونه هر عنصر معماری می تواند به عنوان یک متن قابل تغییر عمل کند. به این ره می توانیم به شناخت بهتری از بین هنر، ادبیات و معماری می انجامد، تجزیه و تحلیل مرزهای فضایی، معنایی، فرهنگی و مفهومی به دست یابیم و روابط پیچیده بین ارزش ها، پیام ها و بافتارهای تاریخی و معاصر را درک کنیم. این رویکرد امکان می دهد رابطه ای پیچیده ای را که بین عناصر مختلف با زمینه های اجتماعی و فرهنگی آن وجود دارد، شناسایی و تحلیل کنیم.

کلیدواژه ها:

معماری ، شیوه بیان معماری ، دوره صفویه ، اردبیل ، نگرش زبان شناسی