جامعه شناسی زبان و ادبیات در فضای مجازی

جامعه شناسی ادبیات، بعنوان یک دانش اجتماعی، ادبیات را در جوهر آثار ادبی و مغتضیات محیط اجتماعی مورد مطالعه قرار می دهد و از آنجا که جامعه شناسان، جوامع را در سیر جریان تغییر، تحولات و تطور، مستعد تغییرات منفی و مثبت عمدتا ناظر بر رویکرد ساختی و کارکردی می دانند. اما، اتفاقات اخیر در چهارچوب طبیعی امثال دیگر رخدادهای ماسبق نمی گنجد و از روزنه تاریخی و به استناد تجربی، قابل پیش بینی هم نیست. چرا که نرخ رشد و از همه مهمتر "سرعت" "نوین" این رویدادکه تحت رسوخ عوامل بیشمار فرهنگی (غیر بومی، وارداتی) قرار داشته است و دایره نفوذ آن، اقشار مولد جامعه (جوانان) را در مصاف نابرابر عدم حضور و غفلت پدران و مادران در بر گرفته است، چالش اساسی است که در این مقاله مورد توجه واقع شده است. همچنین می پذیریم که بشر در سیر تکامل خویش و در سالیان متمادی با پدیده های متعدد، مختلف و گوناگونی مواجه و توانسته است با آن سازگار و گاه بر آن چیره گردد لیکن تاکیدمی شود؛ وجود "یگانه" عناصر (زمان، مکان، شرایط) در حقیقت، عامل اصلی تغییراست. همچنانکه بر اساس فرضیه ها و یافته های دیرینه شناسان، انسان شناسی و مردم شناسی عنصر "زمان" در تحقق سازگاری، چیرگی یا زوال بیش از همه موثر و نقش ایفاء می نماید. این مقاله بر آن است به این پرسش که؛ آیا زبان و ادبیات در فضای مجازی، از منظر جامعه شناسی کارکرد اجتماعی اولیه خود را حفظ کرده است؟ پاسخ جامعه شناسانه ارائه نماید.

کلیدواژه ها:

جامعه شناسی ، زبان ، ادبیات ، فضای مجازی