نقش ادبیات فارسی در راستای توسعه فرهنگی ایران

همواره در طول ادوار تاریخی توجه به توسعه و راهبردهای آن، از موضوعات بسیار مهم بوده است. در طول گذشته زمان با نگاهی به مسیر حرکت کشورهای جهان، متوجه می شویم که تغییراتی در روند ادبیات توسعه رخ داده است. بدان معنا که دیگر توجه صرف به توسعه اقتصادی نمی توان داشت، بلکه به توسعه فرهنگی و انسانی نیز باید نگاه ویژه ای گردد. در این بین، کشور ایران که از ظرفیت و پتانسیل های ادبیاتی و فرهنگی غنی برخوردار است، در مسیر توسعه پیشرفت می تواند در جهان مطرح شود. این تحقیق با هدف توجه و تبیین استفاده از منابع فرهنگی و ادبیات در حوزه توسعه انجام شده و از روش فرود به زمین هربرت بلومر استفاده نموده که مبنای اصلی آن استقراء دیالکتیک و کنش شناسی است. همچنین با ارجاع به مستندات در ادبیات کلاسیک و با توجه به سوال های اصلی و فرعی تحقیق تالش شده تا به یک مدل پارادایمی دست یابد. یافته ها و نتایج این تحقیق نشان می دهد که نگرش های فکری، ارزشی و معرفتی که در جامعه وجود دارد، منبع اصلی تحول آن جامعه است. ادبیات فارسی به دلیل قدرت و ظرفیتش قادر است انسان ایرانی پیشرو تربیت کند که محقق شدن این امر از طریق شاخصه های بدست آمده در این تحقیق شامل کنش جمع گرایانه عشق محور، کنش هویت ساز مردم مدار، کنشگر تولیدکننده صلح، قدرت مبتنی بر دانش انسان الهی، غنی شدگی کنشگر در وضعیت حال، کنش عشق محور است، صورت می گیرد.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، توسعه ، توسعه فرهنگی ، توسعه انسانی ، هویت