تصویرگری با ستارگان در ادبیات

یکی از ویژگی های مهم ادبیات (به ویژه ادبیات غنایی) استفاده از نمادهای مختلف برای بیان احساسات درونی در ارتباط با پدیده های مختلف چون عشق است. در این میان، شاعران ایرانی به تصویرگری با ستارگان توجه ویژه داشته اند. این نوع تصویرگری کاربرد وسیعی در بیان احساسات و ایده ها دارد و شاعران با استفاده از این نماد، به دنبال بیان ویژگی های مشترک میان ستارگان و شخص خاصی (مانند معشوق) بوده اند. مقاله حاضر نشان می دهد که تصویرگری با ستارگان یکی از نمادهای برجسته و مهم برای بیان احساسات درونی ادبانسبت به پدیده ها و اشخاص خاص (به ویژه معشوق) است و جایگاه خاصی در ادبیات دارد. همچنین در نظر دارد به این سوال پاسخ دهد که: تصویرگری با ستارگان و نمادسازی از آن ها در نزد ادبای ایران و جهان، چگونه و در چه اشکالی، رقم خورده است؟

کلیدواژه ها:

ستاره ، تصویرگری ، نمادگرایی ، ادبیات ، معشوق