بررسی شخصیت مانی و آموزه های او

دین مانی در ابتدا ترکیبی از اعتقادات ادیان زردشتی، بودایی و مسیحیت بود و هدف اصلی مانی از به کارگیری و ترکیب مکتب های مختلف زردشتی، مسیحی و به کاربردن اصطلاحات زبانی پیروان این ادیان این بوده است که بین آنها ارتباط نزدیک برقرار نماید تا دین خود را هر چه بیش تر انتشار دهد. نور و ظلمت یا خیر و شر عناصری هستند که پایه و اساس دین مانی را تشکیل می دهد. نام دیگر این دو عنصر قدیم و ازلی خدا یا ماده است که هر کدام دارای قلمرو مستقلی بودند، به طوری که در قلمرو نور و خیر، صلح و آرامش و خوبی ها جریان داشت و پدر عظمت (زروان) بر آن حاکم بود و همه پلیدی ها در قلمرو ظلمت و شر، که نقطه مقابل قلمرو نور است، وجود دارند و شیطان و اهریمن بر آن حاکم اند و در تعارضی که میان موجودات این دو قلمرو پیش می آید پدر عظمت (زروان) بر شیطان و اهریمن پیروز می شود و جهان آفرینش خلق می گردد. انسان در آیین مانویت متشکل از من خدایی و من شیطانی است، به عبارت دیگر دو عنصر خیر و شر در نهاد انسان است و آنچه موجب نجات وی از اهریمن و بدی است گنوس یا نور باطن است که بر ماده غلبه کرده و روح به جایگاه اصلی خود رجعت می کند. در اعتقاد مانویت روح پاک بدون آلودگی به گناه بارها در اجساد مختلف به دنیا می آید و دوره سختی را می گذراند. در این جستار به بررسی شخصیت مانی و آموزه های او با استفاده از روش مطالعه کتابخانه ای و روش تحلیلی – توصیفی پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

مانی ، گنوسی ، نور ، ظلمت ، آموزه های مانی