مقایسه اثر بخشی ۱۲ هفته تمرینات مقاومتی و ترکیبی بر فعال سازی سیگنالینگ AMPK و بیان ژن نشانگرهای آتروفی عضلانی در زنان میانسال

زمینه و هدف: فعال سازی سیگنال دهی AMPK به دنبال فعالیت ورزشی ارتباط گسترده ای با مسیر آتروفی عضلانی دارد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی ۱۲ هفته تمرینات مقاومتی و ترکیبی بر فعال سازی سیگنال دهی AMPK، سطوح گلیکوژن و ATP عضلانی، بیان ژن نشانگرهای آتروفی عضلانی در زنان میانسال بود. روش پژوهش: ۳۰ زن میانسال تمرین نکرده با دامنه سنی ۶۰-۴۰ سال به طور تصادفی به سه گروه تمرین مقاومتی فزاینده، تمرین ترکیبی مقاومتی -تناوبی شدید و کنترل تقسیم شدند. تمرینات گروه مقاومتی شامل شش حرکت و هر حرکت با ۳ ست ۷-۵ تکراری و استراحت ۹۰ ثانیه و با شدت ۸۰-۵۰ درصد یک تکرار بیشینه اجرا شد. پروتکل تمرین ترکیبی شامل تمرینات تناوبی شدید در ۵ مرحله یک دقیقه ای با شدت ۹۰-۶۰ درصد ضربان قلب بیشینه با ۳-۲ دقیقه استراحت فعال بین هر مرحله اجرا شد و تمرینات مقاومتی شامل چهار حرکت در ۳ ست با استراحت ۹۰ ثانیه و تعداد تکرار ۷-۵ تکرار و شدت ۸۰-۵۰ درصد یک تکرار بیشینه اجرا شد. نمونه بافتی از عضله پهن جانبی گرفته شد. اختلاف داده های پیش آزمون بین گروه-ها با استفاده از آزمون تحلیل یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری ۰۵/۰P≤ ارزیابی شد. یافته-ها: نتایج نشان داد غلظت گلیکوژن عضلانی و سطوح ATP بعد از ۱۲ هفته تمرینات ورزشی تغییرات غیرمعنی داری داشت (۰۷/۰P=). همچنین نتایج نشان داد که سطوح AMPK عضلانی بعد از ۱۲ هفته تمرینات مقاومتی و ترکیبی کاهش معنی داری داشت (۰۰۵/۰P≤). بیان ژن Atrogin-۱/MAFbx،MuRF-۱ و FOXO۳a عضلانی بعد از ۱۲ هفته تمرینات مقاومتی کاهش معنی داری داشت (۰۱/۰P≤). نتیجه گیری: هر دو گروه تمرین تاثیری بر محتوای ATP و گلیکوژن عضلانی نداشتند ولی بیان ژن AMPK را کاهش دادند. تنها تمرین مقاومتی باعث کاهش بیان ژن های آتروفی عضلانی شده بود. بنظر می رسد ترکیب تمرین تناوبی شدید با مقاومتی باعث اختلال در روند هایپرتروفی و کاهش آتروفی عضلانی در زنان میانسال شده است.

کلیدواژه ها:

AMPK ، محتوای ATP و گلیکوژن ، مارکرهای آتروفی عضلانی ، تمرین مقاومتی ، تمرین ترکیبی