تاثیر هشت هفته تمرین استقامتی و مصرف آلکالاین بر بیومارکرهای التهابی و استرس اکسیداتیوی در مردان چاق با سندرم متابولیک

هدف: امروزه مداخله تمرینات بدنی همراه با تغذیه ورزشی به عنوان یک روش درمانی موثر در تعدیل پاسخ های التهابی و اکسایشی در افراد چاق مبتلا به سندرم متابولیک مطرح است. از این رو، هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین استقامتی و مصرف آلکالاین بر اینترلوکین-۶ (۶IL-)، فاکتور نکروز تومور-آلفا (TNF-α)، اکسید نیتریک (NO) و تیول تام (T-SH) در مردان چاق مبتلا به سندرم متابولیک بود. روش شناسی: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی یک سوکور بود. بدین منظور ۵۶ مرد (میانگین سنی ۱۱/۳±۲۷/۳۳ سال، میانگین وزنی ۹۱/۲±۱۶/۹۴ کیلوگرم و میانگین شاخص توده بدنی ۳۲/۱±۵۶/۳۲ کیلوگرم بر مترمربع) داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنی ها به طور تصادفی به چهار گروه: تمرین استقامتی، تمرین استقامتی با آلکالاین، آلکالاین و کنترل تقسیم شدند. مداخله تمرینی سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته اجرا شد. آلکالاین (۵/۹pH ) به میزان kg/mL ۱۰پس از هر جلسه تمرین دریافت شد. نمونه های خونی قبل از تمرین و ۴۸ ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین به منظور سنجش بیومارکرهای التهابی و استرس اکسیداتیو گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد که مقادیر ۶IL-، TNF-α در گروه تمرین استقامتی همراه با آلکالاین و تمرین استقامتی نسبت به گروه های آلکالاین و کنترل کاهش معنادار و مقادیر NO و T-SH افزایش معنادار داشتند (۰۵/۰>p). بیشترین درصد تغییرات معنادار در مقادیر ۶IL-، TNF-α، NO و T-SH به گروه تمرین همراه با آلکالاین اختصاص داشت. مصرف هشت هفته آلکالاین به تنهایی باعث تغییرات معنا دار نشد (۰۵/۰تمرین استقامتی و آلکالاین موجب بهبود بیشتر پاسخ های التهابی و استرس اکسیداتیوی در مردان چاق با سندرم متابولیک می شود.

کلیدواژه ها:

تمرین استقامتی ، آلکالاین ، التهاب ، استرس اکسیداتیو ، سندرم متابولیک