«معیت مطلق و مقید» بر مبنای سه سیر فلسفی مفهومی، وجودی، ظهوری

تعابیر مطلق و مقید از تعابیری هستند که گاه مفهومی و گاه مصداقی در معیت هم مطرح می­شوند؛ از نظر بر تحقق سه سیر فلسفی، بر مبنای سیر اول، اطلاق به معنای سعه­ی مفهومی و تقیید به معنی ضیق مفهومی است. و معیت میان دو مفهوم شکل می گیرد. بر مبنای سیر دوم و پذیرش اصالت وجود و وحدت تشکیکی آن، و نفی سعه ماهوی، کلیت و اطلاق در وجود عبارت است: از تمامیت ذات وجود و احاطه او نسبت به مادون؛ و چون هستی در این­سیر، دارای مراتب است، سعه­ و شمولیت و اطلاق به معنای احاطه­ی مراتب بالاتر وجود بر مراتب مادون آن است؛ وجود مطلق شامل وجود مقید است و وجود آن را در بر می­گیرد ولی مقید شامل مطلق نیست؛ بر مبنای سیر سوم نیز اطلاق به معنی سعه­ی وجودی است اما چون وجود واحد است و حتی نمی­توان وجود را در اوج مباحث به مطلق و مقید تقسیم کرد، کلیت و احاطه به نحو احاطه­ی قیومی مطرح است. در این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی به بررسی سه سیر فلسفی ملاصدرا در باب معیت مطلق و مقید خواهیم پرداخت.

کلیدواژه ها:

اطلاق ، تقیید ، معیت ، ملاصدرا ، سه سیر فلسفی