تدوین الگو افزایش تاب آوری اقلیمی سامانه های تامین آب شهری با استفاده از تجارب EPA: ایالت یوتا، آمریکا

شرکت های آب و فاضلاب باید ارزیابی های ریسک را انجام دهند و برنامه های مدیریتی را برای کاهش خطرات و افزایش انعطاف پذیری توسعه دهند. این فرآیند شامل شناسایی دارایی های آسیب پذیر، تهدیدات مرتبط و پیامدهای بالقوه برای شرکت و جامعه است. سپس اقدامات متقابل توجیه شده مالی برای کاهش ریسک و افزایش انعطاف پذیری پیشنهاد می شود. نتیجه ارزیابی ریسک، توسعه یک مدل طرح مدیریت ریسک است. تغییرات اقلیمی به طور قابل توجهی بر سیستم های تامین آب به ویژه در کشورهایی مانند ایران تاثیر گذاشته است. با پولی سازی اثرات ریسک، مقایسه هزینه های ریسک های فعلی با ریسک های تحت برنامه های سازگاری مدیریت شده، انعطاف پذیری عملیاتی یک سیستم تامین آب را می توان تعیین کرد. این پژوهش انعطاف پذیری فعلی ناحیه تاسیساتی جردن ولی را که به ۲۲۰۰۰۰ نفر خدمات رسانی می کند، با استفاده از ابزار بررسی تاب آوری اقلیمی آژانس حفاظت از محیط زیست آمریکا (CREAT) بررسی می کند. پیش بینی های اقلیمی برای این منطقه برای سال های ۲۰۶۰ و ۲۰۷۰ انجام شد. دارایی ها و تهدیدها شناسایی شدند و ریسک های مالی آنها ارزیابی شد. سناریوهای سازگاری بلندمدت امکان پذیر از کتابخانه CREAT استخراج شد و دو مدل GWM و AIMD-P به عنوان برنامه های انطباق تا سال ۲۰۶۰  ارزیابی شدند. ارزیابی ها نشان داد اجرای مدل GWM تاب آوری را تا ۶۸ درصد در مقایسه با وضعیت فعلی افزایش می دهد. اگر هر دو مدل پیاده سازی شوند، انعطاف پذیری به ۹۲ درصد سطح فعلی افزایش می یابد که منجر به بهینه سازی مالی ۹۳ میلیون دلار می شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، تغییر اقلیم ، پایداری ، EPA ، تامین و توزیع آب