سنجش تحقق عدالت اجتماعی در اخلاق زیستی شهروندان- مطالعه موردی مناطق شهری اردبیل

اخلاق زیستی مبنای ایجاد یک زیستگاه اخلاقی و فضای واقعی عدالت است. این مقاله با هدف بررسی ابعاد عدالت اجتماعی در اخلاق زیستی و میزان تحقق آن در هر یک از مناطق شهری اردبیل انجام شد. پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی و تحلیلی بود. تعداد ۴۰ سئوال پژوهشی در قالب۲۰ گویه با طیف لیکرت محقق ساخته تهیه و تدوین شد. از بین ۵۲۹ هزار و ۳۷۴ نفر جمعیت شهر اردبیل طبق فرمول کوکران، ۳۸۳ نفر به عنوان حجم نمونه آماری تعیین شد. به روش نمونه گیری تصادفی ساده طبقه بندی شده، سئوالات در اختیار نمونه آماری بالای ۱۸ سال قرار گرفت. برای تحلیل پژوهش از مدل ترکیبی (تحلیل عاملی و مدل وازپس) استفاده شد. به طوری که داده­ها از طریق نرم افزار spss  نسخه۲۰ تحلیل شده و با استفاده از مدل وازپس میزان تحقق ابعاد عدالت اجتماعی در مناطق شهری سنجیده شد. درصد واریانس تجمعی حدود۷۷/۵۹ درصد از واریانس شاخص­های عدالت اجتماعی بر اخلاق زیستی را تبیین نمود و معیارهای انصاف، برابری، نیاز و فردگرایی اقتصادی به ترتیب بیشترین تا کمترین میزان اثربخشی در اخلاق زیستی شهروندان را به خود اختصاص داده­اند. همچنین مدل وازپس نشان داد که میزان تحقق عدالت اجتماعی در اخلاق زیستی شهروندان اردبیل کمتر از حد متوسط بود. مناطق شهری ۱، ۲، ۵، ۳و ۴ بیشترین تا کمترین میزان تحقق ابعاد عدالت اجتماعی را داشتند. نتیجه این که حیطه­های اخلاق زیستی تحت تاثیر ابعاد عدالت اجتماعی تقویت شده و زمینه برنامه­ریزی شهری را مهیا می­سازند.

کلیدواژه ها:

عدالت اجتماعی ، اخلاق زیستی ، تحلیل عاملی ، مدل وازپس ، شهر اردبیل