رابطه تفکر ارجاعی با سازگاری اجتماعی دانش آموزان تیزهوش مقطع متوسطه شهر تهران

دانش آموزان به ویژه دانش آموزان تیزهوش در زمینه سازگاری اجتماعی مشکلات فراوانی دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش و رابطه تفکر ارجاعی در پیش بینی سازگاری اجتماعی دانش آموزان تیزهوش انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی است. تعداد ۳۵۶ نفر از دانش آموزان تیزهوش در حال تحصیل در مدارس تیزهوش منطقه دو شهر تهران با روش نمونه گیری هدفمند در دسترس انتخاب و به پرسشنامه های سازگاری اجتماعی، پرسشنامه تفکر ارجاعی پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آماری رگرسیون خطی چندگانه به روش گام به گام و نرم افزار آماری spss-۲۴ استفاده شد. یافته ها: بر اساس نتایج پژوهش، مدل رگرسیونی پیش بینی سازگاری اجتماعی از طریق تفکر ارجاعی با مقدار ۵۴/۲۶=F در سطح ۰۱/۰>P معنادار است. ضریب همبستگی چندگانه این مدل برابر با ۴۳/۰ است و ضریب تعیین پیش بینی سازگاری اجتماعی به واسطه ی تفکر ارجاعی برابر با ۴/۱۸ درصد است. این بدین معناست که ۴/۱۸ درصد از تغیرات سازگاری اجتماعی توسط تفکر ارجاعی قابل پیش بینی است.

کلیدواژه ها:

تفکر ارجاعی ، دانش آموزان ، همبستگی ، سازگاری اجتماعی.