نقش گفتاردرمانگران در تیم مراقبتی افراد سالمند دارای دمانس

دمانس نوعی بیماری مزمن سیستم عصب مرکزی در سالمندان است. افراد مبتلا به دمانس نقص در عملکردهای شناختی، برقراری ارتباط (اختالال ت گفتاری و اختالالت زبانی)، کنترل حرکتی و کنترل رفتار را نشان می دهند. نقص برقراری ارتباط از اولین عالئم فرد مبتلا به دمانس می باشد که در نتیجه ی آن فرد در تعاملات اجتماعی دچار مشکل می شود و این مساله ممکن است زمینه ساز بروز افسردگی، اضطراب، پرخاشگری و احساس عدم کفایت گردد که در نهایت کیفیت زندگی مرتبط با سلامتی کاهش می یابد. از آنجا که کیفیت زندگی مرتبط با سلامت از شاخصهای نوین و مهم نظام بهداشت و سلامت در گروه های مختلف جمعیتی و به ویژه سالمندان است؛ برای کاهش بار بر نظام سلامت، درمان های دارویی برای بیماران دمانس، توسط متخصصین نورولوژی انجام می شود که این درمان ها ضروری اند اما کافی نیستند. از این رو امروزه تکنیک های گفتاردرمانی برای تسهیل برقراری ارتباط و کاهش عالئم شناختی برای این بیماران مورد توجه قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

گفتاردرمانی ، دمانس ، اختلال شناختی ، اختلال گفتاری ، اختلال زبانی ، سالمندی