بررسی رابطه ی بین سبک های فرزندپروری و عزت نفس با اختلال بیش فعالی در دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررس ی رابطه ی ب ین سبک های فرزندپروری و عزت نفس با اختلال بیش فعالی در دانش آموزان است.خانواده به عنوان یک نهاد اجتماعی شامل گروهی از افراد است که از طریق ازدواج و تولید مثل با هم زندگی می کنند. این نهاد اجتماعی در طول تاریخ، نقشی حیاتی برای رشد، پیشرفت و اجتماعی شدن انسان داشته است. بدون شک خانواده مهم ترین نهادی است که بستر ساز رشد و رفاه جسمی، روانی و اجتماعی و رسیدن به تعادل(فیزیکی، روانی و اجتماعی) است. سبک های فرزند پروری ترکیبی از رفتارهای پدر و مادر است که در موقعیت های گسترده ای روی می دهند و جو فرزند پروری با دوامی را پدید می آورند. افراد مبتلا به اختلال نقص توجه - بیش فعالی "ADHD" در بخش هایی از خود دارای نابهنجاری هایی هستند. احساس مثبت عزت نفس یا خودارزشی، یک بخش اساسی از توسعه ی اجتماعی عاطفی سالم است و می تواند روی جنبه های دیگری از زندگی کودک تاثیر بگذارد. در همین راستا اگر والدین از سبک فرزندپروری مناسب در برخورد با فرزندان خود استفاده کنند می توانند عزت نفس و سلامت روان فرزندان خود را افزایش دهند. پژوهش حاضر به روش کتابخانه ای و با مرور اسناد و متون موجود در این زمینه نوشته شده است. نتایج پژوهش حاضر نشان دهنده آن است که خانواده هایی که از سبک های فرزندپروری مناسب در برخورد با فرزندان خود استفاده میکنند می توانند عزت نفس و سلامت روان فرزندان خود را افزایش دهند و برعکس خانواده هایی که سبک های فرزند پروری نامناسب را به کار گیرند به عواطف، عزت نفس و سلامت روان فرزند خود لطمه وارد می کنند. والدین سالم، کودکان سلامتری را پرورش میدهند به شرطی که شیوهی تربیتی سالم و مثبتی را در پیش بگیرند و سایر عوامل حفاظتی در رابطه با کودک را به خوبی کارگیرند. هر والد با هر سطح از تحصیلات، برای موفقیت در امر تربیت کودک خود، نیازمند آموختن مهارت فرزند پروری است. به طور کلی آموختن این مهارت عالوه بر آموزش، نیازمند تمرین عملی و پیوسته است و در سطحی باالتر از آموزش یا فراگیری مباحث نظری مربوط به فرزندپروری است.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری ، عزت نفس ، اختلال بیش فعالی