نقش هوش مصنوعی در ارتقاء آمادگی دانشجویان برای یادگیری خودراهبر

امروزه، ورود فناوری هوش مصنوعی به دانشگاه ها، فرصت های ارزنده ای را در حیطه آموزش عالی فراهم کرده است؛ که در این میان، قابلیت ارتقاء توانایی یادگیری خودراهبر دانشجویان، از مهم ترین مزیت های به وجود آمده است. از آنجا که این مهارت، به طور فزاینده ای به عنوان یک مهارت حیاتی برای یادگیری مادام العمر و سازگاری با دنیای فناوری شناخته می شود؛ محور مطالعه حاضر قرار گرفته است. پژوهش حاضر، به بررسی نقش فناوری هوش مصنوعی در ارتقای آمادگی دانشجویان برای یادگیری خودراهبر پرداخت؛ هدف اصلی این پژوهش، بررسی تاثیر میزان پذیرش و استفاده از هوش مصنوعی توسط دانشجویان، بر میزان توسعه مهارت های یادگیری خودراهبر دانشجویان، و ارائه شواهدی علمی درباره رابطه میان آنها بود. بدین منظور، این پژوهش از روش توصیفی پیمایشی استفاده کرده و داده های آن با استفاده از ابزار پرسشنامه استاندارد از ۱۰۵ دانشجوی دانشگاه شیراز گردآوری شد. نتایج نشان داد که پذیرش هوش مصنوعی به طور معناداری با افزایش آمادگی برای یادگیری خودراهبر مرتبط است. همچنین، استفاده از هوش مصنوعی به عنوان یک پیش بینی کننده معنادار و متوسط برای توسعه مهارت های یادگیری خودراهبر شناخته شد. یافته ها از نظریه پذیرش فناوری و چارچوب های یادگیری خودراهبر حمایت می کند. اصالت پژوهش، در تمرکز بر جامعه آماری دانشجویان ایرانی و ارائه بینش های نو درباره نقش هوش مصنوعی در آموزش عالی است. سهم نظری این مطالعه، تقویت ادبیات مربوط به تاثیر فناوری های نوین بر یادگیری مستقل و توسعه بینش ها در این حوزه مطالعاتی بود. افزون بر آن، از منظر عملی، نتایج می تواند سیاست گذاران و مدیران آموزشی را در طراحی برنامه های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی یاری دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش عالی ، دانشگاه ، فناوری آموزشی ، هوش مصنوعی ، یادگیری خودراهبر