تاثیر آموزش زمینهمحور فصل ده علوم هفتم بر یادگیری دانش آموزان پایه هفتم مدرسه شهید رکنی ناحیه چهار مشهد مقدس

آموزش زمینه محور یکی از رویکردهای نوین در آموزش علوم است که بر ارتباط مفاهیم علمی با مسائل واقعی تاکید دارد. هدف این پژوهش بررسی تاثیر آموزش فصل دهم کتاب علوم تجربی پایه هفتم با رویکرد زمینه محور بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بود. این مطالعه به روش نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر پایه هفتم دوره اول متوسطه شهرستان مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. نمونه ای به حجم ۷۰ نفر (۳۵ نفر در گروه آزمایش و ۳۵ نفر در گروه گواه) با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها، آزمون محقق ساخته پیشرفت تحصیلی بود. ابتدا پیش آزمون برای هر دو گروه اجرا شد؛ سپس گروه آزمایش به مدت سه جلسه (به دلیل محدودیت زمانی) با روش زمینه محور آموزش دیدند، در حالی که گروه گواه با روش سنتی آموزش داده شدند. در پایان، پس آزمون برای هر دو گروه انجام شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پیشرفت تحصیلی گروه آزمایش بهطور معناداری بیشتر از گروه گواه بود. این یافته ها با نتایج پژوهش تورال (۲۰۱۳) که تاثیر مثبت آموزش زمینه محور بر پیشرفت تحصیلی را گزارش کرده است، همخوانی دارد. پیشنهاد می شود آموزش زمینه محور با توجه به منابع و امکانات در برنامه های درسی مدارس اجرا شود.

کلیدواژه ها:

علومتجربی ، آموزش زمینه محور ، پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ، آموزش و یادگیری