تاثیر درمان رفتاردرمانی دیالکتیکی بر کمال گرایی دانش آموزان

یکی از مهم ترین مسائلی که سبب بروز مشکلات فراوانی برای دانش آموزان می شود کمال گرایی است. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر درمان رفتاردرمانی دیالکتیکی بر کمال گرایی دانش آموزان بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی، با پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه پژوهش حاضر را کلیه دانش آموزان دبیرستانی شهر یزد در سال ۱۴۰۰ تشکیل داده بودند. از بین این دانش آموزان ۲۰۰ نفر به صورت در دسترس به زیرمقیاس کمال گرایی از پرسشنامه کمال گرایی شورت (تری شورت و همکاران، ۱۹۹۵) پاسخ دادند و سپس به صورت هدفمند از بین این افراد ۲۰ نفر از کسانی که نمره بالاتر از ۷۰ در این مقیاس گرفته بودند وارد مطالعه شدند و به صورت تصادفی ۱۰ نفر در گروه آزمایش و ۱۰ نفر در گروه گواه قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آنالیز آزمون T مستقل در سطح معناداری p<۰/۰۵ تجزیه وتحلیل شد. نتایج آنالیز آزمون T مستقل نشان داد که بعد از حذف اثر پیش آزمون، بین دو گروه آزمایش و گواه پس از مداخله تفاوت معناداری وجود داشت (p<۰/۰۵)، بنابراین رفتاردرمانی دیالکتیکی بر کاهش کمال گرایی تاثیر معنی داری داشت. با توجه به نتایج می توان گفت که رفتاردرمانی دیالکتیکی می تواند برای کاهش کمال گرایی تاثیر قابل توجهی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

رفتاردرمانی ، دیالکتیکی ، کمال گرایی ، دانش آموزان