بررسی رابطه هوش هیجانی با پرخاشگری و سازگاری فردی – اجتماعی در دانش آموزان پسر دوره متوسطه دوم شهرستان فاروج

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه هوش هیجانی با پرخاشگری و سازگاری فردی و اجتماعی در دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم در شهرستان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ می باشد. روش پژوهش حاضر با توجه به ماهیت موضوع و اهداف موردنظر توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم به تعداد ۳۵۰ نفر بود؛ که حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان ۱۸۴ نفر برآورد شد. داده های این پژوهش از طریق پرسشنامه هوش هیجانی برادبری و گریورز (۲۰۰۵)، پرسشنامه پرخاشگری اچ باس و پری (۱۹۹۲) و پرسشنامه شخصیت کالیفرنیا (۱۹۵۳) جمع آوری شد و برای بررسی فرضیه های پژوهش از ضریب همبستگی پیرسون و نرم افزار spss استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد، بین هوش هیجانی با پرخاشگری رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین بین هوش هیجانی با سازگاری فرد و اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ بنابراین می توان نتیجه گرفت که هوش هیجانی می تواند بر پرخاشگری و سازگاری فردی و اجتماعی در دانش آموزان تاثیرگذار باشد. درنتیجه فرضیه اصلی پژوهش تائید می شود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، پرخاشگری ، سازگاری فردی و اجتماعی ، دانش آموزان متوسطه