تاثیر روش آموزش زوجی بر یادگیری مهارت شنای پروانه و تغییرات انگیزشی: نقش سن و جنس

پژوهش حاضر با هدف تاثیر آموزش زوجی بر یادگیری مهارت شنای پروانه و تغییرات انگیزشی بر اساس نقش سن و جنس انجام شد. جامعه آماری پژوهش حاضر نوآموزان دختر و پسر در رده سنی نونهال (۱۱سال به پایین) و نوجوان (۱۴ سال به بالا) در شهر تبریز می باشد که هیچ گونه آشنایی با شنای پروانه نداشته و برای یادگیری شنا ثبت نام کردند که به چهار گروه آزمایشی و یک گروه کنترل به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. پژوهش حاضر از بعد هدف کاربردی و از لحاظ ماهیت پژوهش از نوع نیمه تجربی می باشد و از طرح پیش آزمون _ پس آزمون با گروه کنترل و آزمایش استفاده شد. برای جمع آوری داده ها پرسش نامه تنظیمات رفتاری در ورزش (BRSQ) و بررسی اطلاعات دموگرافیک جنبه شناختی استفاده شد. در بخش تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار v۲۶spss با توجه به طرح تحقیق، از تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر نشان داد که تمرینات زوجی بر یادگیری مهارت های شنای پروانه (۸مهارت) و انگیزش کنترل شده در دختران و پسران نونهال و نوجوان اثربخش بود. نتایج همچنین نشان داد که بین دختران و پسران نونهال و نوجوان در مهارت شنا ی پروانه و انگیزش کنترل شده تفاوت معنا داری وجود ندارد. نتایج حاصل از این پژوهش به طورکلی نشان می دهد که آموزش زوجی بر یادگیری مهارت شنای پروانه و ساختار انگیزشی در نونهالان و نوجوانان موثر است.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشاهده ای ، انگیزش ، شنا پروانه