نقش برنامه ریزی ساختاری در توسعه پایدار شهری (مطالعه موردی: شهرک احمدیه منطقه۱۹) تهران

شهرک احمدیه در منطقه ۱۹ شهرداری تهران با چالشهای متعددی در زمینه توسعه پایدار مواجه است. این پژوهش به تحلیل نقش برنامه ریزی ساختاری در توسعه پایدار شهری با تمرکز بر شهرک احمدیه می پردازد. هدف اصلی این مطالعه، شناسایی و بررسی راهکارهای موثر در بهبود کیفیت زندگی، کاهش آلودگی ها، افزایش سرانه فضای سبز و بهبود زیرساخت های شهری است. روش کار این تحقیق شامل بررسی اسناد و مدارک موجود، مصاحبه با کارشناسان و مسئولان محلی و تحلیل داده های جمع آوری شده از محیط مورد مطالعه است. جامعه آماری این پژوهش شامل ساکنان شهرک احمدیه و حجم نمونه مورد بررسی ۲۰۰ نفر است که به روش تصادفی ساده انتخاب شده اند. برای تحلیل داده ها از روش های آماری توصیفی استفاده شده است. در بحث و نتیجه گیری، این پژوهش نشان می دهد که برنامه ریزی ساختاری منسجم و جامع می تواند به بهبود کیفیت زندگی و افزایش پایداری شهرک احمدیه کمک کند. همچنین، راهکارهای مبتنی بر افزایش سرانه فضای سبز و بهبود زیرساخت های شهری می تواند به کاهش آلودگی ها و افزایش رفاه اجتماعی منجر شود. به طور کلی، این پژوهش تاکید می کند که توجه به مسائل زیست محیطی و اجتماعی نقش مهمی در تحقق شهر پایدار دارد و پیشنهادات ارائه شده می تواند به عنوان الگوی مناسبی برای سایر مناطق شهری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، برنامه ریزی ساختاری ، شهر پایدار ، کیفیت زندگی ، زیرساخت های شهری