بررسی ارتباط بین عقب ماندگی رشد حرکتی و عدم یادگیری دروس پایه( مثلا فارسی و ریاضی) در دوره ابتدایی

ارتباط تنگاتنگی بین رشد حرکتی و یادگیری وجود دارد که از دیرباز مورد توجه فلاسفه و مربیان بوده است. یادگیری انسان با یادگیری حرکتی آغاز می شود و کودکان ضمن حرکت کردن یاد می گیرند. بسیاری از کودکان دچار اختلالات یادگیری در مهارت های حرکتی مانند استفاده از وسایل غذاخوری، پوشیدن لباس، یا دوچرخه سواری مشکل دارند. این مشکلات حرکتی می تواند بر یادگیری دروس پایه تاثیر بگذارد. پیاژه تاکید می کند که یادگیری حسی-حرکتی اولیه، پایه گذار رشد ادراکی و شناختی پیچیده تر بعدی است. همچنین، هب یادگیری حرکتی اولیه را جزء مکمل سازنده مجموعه سلول های مغز می داند.مطالعات نشان داده اند که مداخلات کاردرمانی از طریق فعالیت های حرکتی می تواند پیشرفت های قابل توجهی در درمان کودکان با اختلال یادگیری ایجاد کند. این مداخلات می توانند به کودک کمک کنند تا شادتر، مطمئن تر به خود و آماده تر برای یادگیری شود. اگرچه برخی پژوهش ها در دهه هفتاد میلادی نشان دادند که مهارت های تحصیلی کودکان بزرگتر با اختلال یادگیری پس از تمرین های آموزشی حرکتی بهبود نمی یابد، اما این نتیجه گیری ساده انگارانه بود. در واقع، آموزش مهارت های حرکتی زمانی به بهبود پیشرفت تحصیلی می انجامد که همراه با آموزش مهارت های تحصیلی باشد. بنابراین، توجه به رشد حرکتی در برنامه های آموزشی کودکان با اختلالات یادگیری می تواند نقش مهمی در بهبود یادگیری دروس پایه مانند فارسی و ریاضی در دوره ابتدایی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

عقب ماندگی رشد حرکتی ، عدم یادگیری ، دروس پایه ، فارسی ، ریاضی