نقش تدریس مبتنی بر داستان سرایی در یادگیری درس فارسی

فارسی، به عنوان یکی از غنی ترین و کهن ترین ادبیات جهان، گنجینه ای از داستان ها، حکایت ها، و اشعار نغز و پرمغز است که می تواند دریچه ای به سوی فرهنگ، تاریخ، و اندیشه های ایرانی بگشاید. با این حال، روش های سنتی تدریس ادبیات، که اغلب بر حفظ کردن مطالب و تحلیل های خشک و بی روح متمرکز هستند، نمی توانند جذابیت و زیبایی های این گنجینه ارزشمند را به دانش آموزان منتقل کنند. تدریس مبتنی بر داستان سرایی، به عنوان یک رویکرد نوین آموزشی، با بهره گیری از قدرت داستان ها در انتقال مفاهیم، ایجاد انگیزه، و برانگیختن تخیل، می تواند به بهبود یادگیری ادبیات فارسی و پرورش ذوق ادبی در دانش آموزان کمک کند. این پژوهش با هدف بررسی نقش تدریس مبتنی بر داستان سرایی در یادگیری ادبیات فارسی انجام شده است. بدین منظور، مقالات و پژوهش های مرتبط منتشر شده در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان می دهد که تدریس مبتنی بر داستان سرایی، در مقایسه با روش های سنتی، تاثیر مثبت و معناداری بر یادگیری ادبیات فارسی دانش آموزان دارد. این تاثیر در ابعاد مختلفی مانند درک مفاهیم ادبی، افزایش علاقه و انگیزه به ادبیات، تقویت مهارت های زبانی، و پرورش تفکر انتقادی مشاهده می شود. در پایان، پیشنهاداتی برای استفاده بهینه از تدریس مبتنی بر داستان سرایی در آموزش ادبیات فارسی ارائه شده است.