اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر حساسیت بین فردی، تحمل پریشانی هیجانی و همدلی دانش آموزان دختر پرخاشگر

اهداف: هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر حساسیت بین فردی، تحمل پریشانی هیجانی و همدلی دانش آموزان دختر پرخاشگر بود. روش‎: روش پژوهش، آزمایشی  با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل دانش­آموزان مشغول به تحصیل در نیمسال اول سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ به تعداد ۱۸۰ نفر بود. نمونه آماری تعداد ۳۰ نفر از دانش آموزان که به شیوه تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. افراد گروه نمونه با استفاده از پرسشنامه پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲) غربالگری شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه‎ی حساسیت بین فردی بایس و پارکر(۱۹۸۹)، تحمل پریشانی هیجانی سیمونز و گاهر(۲۰۰۵)، همدلی مهرابیان(۱۳۸۹) جمع آوری شد. سپس با استفاده از روش کواریانس چند متغیره و تک متغیره در نرم افزار SPSS-۲۴ تحلیل شدند. یافته‎ها: تجزیه و تحلیل داده‎ها نشان داد که آموزش تنظیم هیجان بر حساسیت بین فردی و تحمل پریشانی هیجانی اثربخش بوده اما بر همدلی تاثیرگذار نبود. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که آموزش تنظیم هیجان می تواند به طور قابل توجهی کیفیت زندگی و سلامت روانی دانش آموزان پرخاشگر را بهبود بخشد و به کاهش مشکلات رفتاری و هیجانی آنها کمک کند. واژه‎های کلیدی: آموزش تنظیم هیجان، حساسیت بین فردی، تحمل پریشانی هیجانی، همدلی، دانش آموزان دختر پرخاشگر

کلیدواژه ها:

emotion regulation training ، interpersonal sensitivity ، emotional distress tolerance ، empathy ، aggressive female students ، آموزش تنظیم هیجان ، حساسیت بین فردی ، تحمل پریشانی هیجانی ، همدلی ، دانش آموزان دختر پرخاشگر