خروش عاطفه در شعر منثور محمد الماغوط

شعر معاصر آغازگر دگرگونی عظیمی در حوزه ادبیات به ویژه ادبیات عربی است ؛ چه آنکه با زبانی شفاف و به دور از سستی ، تصویرگر جامعه انسان کنونی و زبان گویای احساسات و عواطف اوست . در این میان شعر منثور عرب به عنوان یکی از گونه های شعر معاصر در بین برخی شاعران همچون محمد الماغوط که بیش از دیگران به نوگویی گرایش دارند جایگاه ویژه ای را به خود اختصاص داده است . سروده های منثور وی به خوبی تاملات شخصی و دنیای عاطفی شاعر را به تصویر کشیده است . پژوهش حاضر با روش توصیفی - تحلیلی در تلاش است درونمایه های عاطفی اشعار او را بررسی نماید. یافته ها حاکی از آن است که درونمایه های عاطفی در اشعار ماغوط شامل مضامینی چون عشق و زن، تنهایی و غربت ، یاس و امید، مرگ، و اندوه می باشد که در میان آنها، حزن و اندوه بخش وسیعی از درونمایه های شعری وی را دربرگرفته که بی گمان زاییده زندگی توام با درد و رنج شاعر و نتیجه احساسات و عواطف صادقانه اوست که با زبانی شیوا و رسا بیان شده است .

کلیدواژه ها:

درونمایه ، مضمون ، ادب عربی ، شعر منثور ، محمد الماغوط