تحلیل و بررسی پرسش های بلاغی با بن مایه های عرفانی در دیوان اشعار وصال شیرازی

یکی از مباحث مهم دانش معانی ، بررسی اغراض ثانوی جملات است . جملات پرسشی از انواع جملات انشایی به شمار می روند که صدق و کذب پذیر نیستند. پرسش های ادبی (استفهام بلاغی ) در جمله غالبا بی پاسخ اند و برای رسیدن به کارکردهایی بلاغی مانند بیان شگفتی ، انکار مطلب ، حسرت، آرزو و ... به کار می روند. از جمله شاعرانی که ظرفیت های بلاغی جمله های پرسشی در اشعارش به طور گسترده بهره برده است وصال شیرازی است . مطالعه دیوان وصال شیرازی از دیدگاه تحلیل اغراض ثانوی جمله ، راهی به شناخت سبک شعری و لایه های فکری وی محسوب می شود. این جستار با تکیه بر رویکرد توصیفی - تحلیلی و با هدف تحلیل و بررسی پرسش های بلاغی و بن مایه های عرفانی در دیوان اشعار وصال شیرازی صورت پذیرفته است . دستاورد پژوهش حاکی از آن است که وصال شیرازی با به کارگیری پرسش های بلاغی از قبیل ؛ استفهام انکاری ، استفهام تقریری ، جلب توجه تاکید و تقدیر خبر و تعجب و شگفتی توانسته است این پرسش های بلاغی را قرین با بن مایه های عرفانی به نحو مطلوب در شعر خویش به کار ببرد. نیز محرزشد که وصال شیرازی یکی از برجسته ترین شاعران دوره بازگشت و قاجار است که استفهام بلاغی و بن مایه های عرفانی را به وفور در شعر خویش به کار برده است .

کلیدواژه ها:

وصال شیرازی ، دیوان اشعار ، بلاغت ، شگرد بلاغی ، استفهام ، دانش معانی ، بن مایه های عرفانی .