تحلیل محتوایی اصطلاحات عرفانی در دیوان اشعار وصال شیرازی

اصطلاحات و بن مایه های عرفانی از پرمساعدترین موضوعات در ادبیات فارسی است که در آثار شاعران و نویسندگان نمود فراوانی داشته است . از آنجا که وصال شیرازی در محضر یکی از بزرگترین مشایخ عرفان تلمذ و شاگردی کرده است ، اشعارش آکنده و مشحون از بن مایه ها و اصطلاحات عرفانی است . این جستار با تکیه بر رویکرد توصیفی -تحلیلی و با هدف تحلیل محتوایی اصطلاحات عرفانی در دیوان اشعار وصال شیرازی صورت پذیرفته است . دستاورد پژوهش حاکی از آن است که وصال شیرازی برای بیان تجربیات عرفانی خود، از بن مایه ها و اصطلاحاتی مانند: جمع و تفرقه ، طلب ، شوق، درویش ، رضا، کرامت ، سماع و رقص ، صدق، توبه ، معرفت ، فقر، ساقی ، پیرمغان، آتش ، زلف و ... بهره برده است ، که البته در به کار بردن همه این ها، گوشه چشمی به شاعران بزرگی چون حافظ ، سعدی و ... داشته است . نیز مشخص شد که وصال شیرازی یکی از بزرگترین شاعران دوره بازگشت است که اصطلاحات و بن مایه های عرفانی را به وفور در دیوان اشعار خویش به کار برده است .

کلیدواژه ها:

وصال شیرازی ، دیوان اشعار ، اصطلاحات عرفانی ، عرفان ، شعر فارسی