بررسی گفتمان کودکی در پارهای از داستانهای ادبیات کودک دهه ۸۰

این پژوهش در چارچوب نظریات ارنستو لاکلائو و شانتال موفه ، نظریه پردازان حوزه تحلیل گفتمان به تحلیل متون ادبیات داستانی کودک دهه ی ۸۰ ایران می پردازد. نتیجه پژوهش به این نکته اشاره دارد که در کل با دو گفتمان »کودک محور« و » بزرگسالی محور« رو به رو هستیم که هر کدام در پی مداخله هژمونیک خود در حوزه ادبیات کودک ایران است و حتی در متن واحدی می توان تخاصم و کشمکش این دو گفتمان در برساخت کودکی و ایجاد بست در دال سیال کودکی با عمل مفصل بندی و ایجاد زنجیره دالهای ویژه خود رو به رو هستیم . گفتمان »کودک محور« هویت »کودک فرشته خصال]آپولونی «[ و گفتمان»بزرگسال محور« هویت »کودک شرور-]دیونوسوسی «[ را برساخت می کنند. پیش فرضهای رمانتیک گفتمان کودک محور کودکی نزدیک به طبیعت ، دارای نیروی نزدیکی به رازهای هستی ، مهربان، فعال و پاک و در کل با گرایش به خوبی و پاکی و پیش فرضهای آموزشی و تادیب کننده در گفتمان بزرگسال محور کودک را بزرگسالی کوچک دارای زمینه گرایش به فساد و زشتی و شیطنت بر می سازند. به این ترتیب در میانه تخاصم این دو گفتمان با غلبه هژمونیک - تفوق یکی بر دیگری و توانایی زدن بست و تثبیت دال سیال کودکی - وایجاد »گفتمان عینی « رو به رو نیستیم بلکه طی این دهه تخاصم این دو گفتمان همچنان در جریان است .

کلیدواژه ها:

تحلیل گفتمان ، لاکلائو و موفه ، هویت ، ادبیات کودک ، کودکی .