بررسی تطبیقی نوع ادبی داستان کوتاه در ادبیات فارسی و عربی

انواع ادبی در زمره سبک شناسی و نقد ادبی یکی از گونه های جدید علوم ادبی محسوب میشود که موضوع آن طبقه بندی کردن آثار ادبی در دسته ها و گروه های مشخص است. این علم در دوران معاصر گونه های تازه ای را در خود جای داده است. یکی از این گونه ها داستان کوتاه است که به رغم پیشینه کوتاهش جایگاه ویژه ای در ادبیات ملل مختلف دارد؛ به طوری که در نقد ادبی نیز حائز اهمیت فراوانی است. نگارندگان در پژوهش حاضر، به روش توصیفی تحلیلی و با رویکردی تطبیقی این نوع منحصر به فرد را در دو ادبیات فارسی و عربی بررسی و تحلیل کرده اند. در این تحقیق نخست تاریخچه ای از این نوع ادبی در دو ادبیات مذکور ارائه شده سپس ضمن تعریف آن و تبیین ویژگیهای بارزش داستانها و نویسندگان برجسته فارسی و عربی معرفی شده است. نتایج حاصل از پژوهش نشان میدهد که داستان گویی به طور کل پیش از دوران جدید در هیچ یک از دو ادبیات یاد شده از منزلت و جایگاه درخوری برخوردار نبوده و با نهضت ترجمه و آشنایی شرقی ها با ادب غربی است که این نوع ادبی نیز به ادبیات فارسی و عربی راه پیدا میکند از این رو تعاریف و تبیین ویژگی داستان کوتاه در هر دو ادبیات تحت تاثیر پیشگامان داستان نویسی غربی قرار دارد با این حال این نوع ادبی در ادبیات فارسی و عربی از شاخصه های مربوط به خود برخوردار است که این موضوع نتیجه توجه نویسندگان این حوزه به زمینه های اجتماعی و فرهنگی ملت خود بوده است. از نویسندگان معروف و پیشگام میتوان محمد علی جمال زاده صادق هدایت صادق چوبک و بزرگ علوی در ادبیات فارسی مصطفی منفلوطی طه حسین غسان کنفانی و نجیب محفوظ در ادبیات عربی را نام برد که آثارشان در بررسی نوع ادبی داستان کوتاه، هم از منظر ادبیات تطبیقی و هم نقد ادبی از اهمیت و ارزش ویژه ای برخوردار است.