بررسی ارتباط اختلال بدریخت انگاری با جزء زیبایی شاخص نیاز به درمان ارتودنسی از دیدگاه بیمار وارتودنتیست

چکیدهمقدمه: اختلال بدریخت انگاری، وضعیت روانی ای با تصویر بدنی مختل شده است که فرد پیوسته بر نقایص کوچک یا غیرقابل مشاهده ی ظاهری تمرکز می کند. این اختلال در بیماران ارتودنسی از فراوانی بالایی برخوردار است و می تواند بر نیاز دریافتی بیمار و نتایج درمان اثرگذار باشد. در نتیجه این مطالعه با هدف ارزیابی ارتباط اختلال بدریخت انگاری و جزء زیبایی شاخص نیاز به درمان ارتودنسی صورت گرفت. مواد و روش ها: این مطالعه ی توصیفی، بر روی ۲۲۸ بیمار ارتودنسی واجد شرایط بالای ۱۲ سال انجام گرفت. اطلاعات دموگرافیک بیماران ثبت گردید. بیماران پرسشنامه ی اصلاح شده ی وسواس جبری یل- براون برای اختلال بدریخت انگاری را تکمیل کردند. جزء زیبایی شاخص نیاز به درمان، به واسطه ی پرسشنامه ی تصویری توسط بیمار و ارتودنتیست تعیین شد. داده ها از طریق آزمون  Chi-square و Fisher’s exact text تحلیل شدند و ۰۵/۰>p معنادار تلقی گردید.یافته ها : در این مطالعه ۷/۱۹ درصد از بیماران، مبتلا به اختلال بدریخت انگاری شناخته شدند. فراوانی اختلال بدریخت انگاری در بیماران با نیاز متوسط به درمان از دیدگاه ارتودنتیست (۱/۲۹%)، به طور معناداری بیش از گروه عدم نیاز به درمان (۵/۱۵%) و گروه نیاز قطعی به درمان (۱/٪۱۲) بود (۰۳۲/۰=p). بین اختلال بدریخت انگاری و جزء زیبایی شاخص نیاز به درمان از دیدگاه بیمار، جنس، وضعیت تاهل و گروه سنی ایشان، ارتباط معناداری یافت نشد (۰۵/۰