مسئولیت مدنی ناشی از خدمات تبرعی در حقوق ایران

هدف از این تحققی بررسی مسئولیت مدنی ناشی از خدمات تبرعی در حقوق ایران می باشد. تحقیق در رابطه با آن صورت توصیفی تحلیلی بوده و نتایج تحقیق حاکی از آن است که در روابط حقوقی ناشی از مسئولیت مدنی، غالبا اصل عدم تبرع کاربرد ندارد. چون در یک طرف رابطه فاعل فعل زیانبار و در طرف دیگر قربانی قرار دارد. رابطه طرفین به طور مسلم رابطه مدیون و طلبکار است. بنابراین اگر مسئول به قربانی پرداختی کند، ظاهر این است که زیان ارده به را جبران کرده است. جایی برای اعمال اصل عدم تبرع نیست چون این ظیفه پرداخت داشته است. با این حال در مواردی که بعد از تحقق مسئولیت و قبل از پرداخت خسارت، شخص مسئول منافعی به قربانی برساند، بعد از اختلاف شود، می توان به استناد اصل عدم تبرع عوض منافع را غرامت دریافتی قربانی دانست. به عنوان مثال، اگر در حادثه ای کاری قربانی مصدوم شود، شخص مسئول اقدام به تامین هزینه های درمانی مصدوم می کند، بعد دادگاه صالح حکم به پرداخت دیه دهد، شخص مسئول می تواند خواهان کاهش مقداری از دیه باندازه هزینه صرف شده شود. در صورت ادعای قربانی در تبرع بودن، به استناد اصل عدم تبرع حکم به اسیبار مسئول باندازه ای می شود. بنابراین در رابطه حقوقی ناشی از ضمان قهری، اصل عدم تبرع ایجاد نمی شود. اما در رابطه شخصی قربانی، مسئول اگر مسئول منافعی را به قربانی برساند، می توان به استناد اصل عدم تبرع، آن را جزئی از غرامت محسوب کرد.

کلیدواژه ها:

تبرع ، خدمات ، مسئولیت مدنی ، مدیونیت