تاملی بر مفهوم منجی گرایی

با طرح این پرسش که منجی گرایی چیست؟، کوشیدیم منجی گرایی را به مثابه چشم داشت به عاملیتی برای برون رفت از وضعیت، مورد تحلیل قرار دهیم. بر این اساس، ابتدا از اهمیت وضعیت هایی گفتیم که منجی گرایی در نسبت با آن ها جهت گیری می شود. سپس در وضعیت های مختلف، جهت گیری های مختلف منجی گرایی را نشان دادیم. و در ادامه هم با اذعان به تفاوت جهت گیری ها، بر پایه همیشگی بودن «میل برون رفت از وضعیت»، از تداوم فرایند لحظات منجی گرایانه گفتیم. اهمیت پژوهش درباره مفهوم منجی گرایی، در آن است که عموما مفهومی تک بعدی و خودبسنده در نظر گرفته می شود. تک بعدی به این معنا که عموما منجی گرایی فقط به انتظار موعود ادیان فروکاسته می شود، که آن‎‎ هم خودبسنده است و پدیداری آن در نسبت با هیچ وضعیتی نیست. بدین سان هدف این پژوهش این بوده است که با وضعیت زدایی از منجی گرایی، سویه های فراگیرتری از آن را هم نشان دهیم. کوشیدیم با رویکردی تحلیلی و توصیفی، و هم چنین با وام گیری از برخی منابع نظری حوزه علوم انسانی در راستای چهارچوب نظری مورد استفاده شده پژوهش، به هدف مدنظرمان برسیم. و در نتیجه نشان دادیم که منجی گرایی نه فقط یک مفهوم دینی و برپایه آرمان گرایی، بلکه در ضمن این، مفهومی است که در تمام سطوح و شئونات زیست انسانی جریان دارد.

کلیدواژه ها:

منجی گرایی ، وضعیت ، جهت گیری ، برون رفت ، عاملیت