بررسی عملکرد دهیاری ها در توسعه پایدار روستایی از دیدگاه روستائیان (مطالعه موردی: روستاهای شهرستان بویین میاندشت)

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 152

نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JZPM-14-55_001

تاریخ نمایه سازی: 21 اسفند 1403

چکیده مقاله:

چکیده:مدیریت روستایی به عنوان یکی از ارکان مهم توسعه پایدار در جوامع روستایی ایران بر عهده نهاد دهیاری ها قرارگرفته است. پژوهش حاضر‎ ‎باهدف‎ ‎ارزیابی عملکرد ‎دهیاران‎ ‎در‎ ‎فرآیند‎ ‎توسعه‎ ‎پایدار‎ ‎روستایی‎ ‎صورت پذیرفته‎ ‎است‎.‎ روش پژوهش حاضر‎ ‎توصیفی‎-‎‎ ‎تحلیلی‎ ‎و‎ ‎ازلحاظ هدف‎ ‎کاربردی‎ ‎است. ‎گردآوری‎ ‎اطلاعات با استفاده از روش میدانی و تکمیل حضوری پرسشنامه های تحقیق‎ ‎انجام شده‎ ‎است.‎ حجم نمونه آماری با استفاده از جدول مورگان ۳۵۶ نفر از ساکنان روستاهای شهرستان بویین میاندشت تخمین زده شد است. به منظور‎ ‎ارزیابی‎ ‎عملکرد‎ ‎دهیاران‎ ‎در‎ ‎توسعه‎ ‎پایدار‎ ‎روستایی‎ ‎از‎ ‎۵۲‎ ‎شاخص در پنج بعد اصلی ستادی، اجتماعی، اقتصادی، زیست محیطی–بهداشتی و کالبدی منطبق بر‎ ‎وظایف ‎محوله‎ ‎به‎ ‎دهیار‎ ‎استفاده‎ ‎شد. ‎پس از واردکردن اطلاعات به نرم افزار SPSS ‎از آزمون تی تک نمونه ای و روش تحلیل خوشه ای سلسله مراتبی استفاده شده است و روستاها در سه خوشه پایدار، نیمه پایدار و ناپایدار در شاخص های موردمطالعه دسته بندی شده اند. نتایج یافته ها بر طبق آزمون تی تک نمونه ای نشان می دهد که میزان رضایت روستائیان از عملکرد دهیاران در هر ۵ شاخص ستادی، اجتماعی، اقتصادی، زیست محیطی- بهداشتی و کالبدی مثبت و در حد متوسط می باشد. میانگین عملکرد دهیاران در شاخص های ستادی ۵۸/۳، در شاخص کالبدی ۵۵/۳، در شاخص اجتماعی ۴۵/۳، در شاخص زیست محیطی ۳۹/۳ و در شاخص اقتصادی ۱۷/۳ ارزیابی شده است بدین ترتیب روستاییان از عملکرد اقتصادی دهیاران با میانگین ۱۷/۳ کمترین میزان رضایت را داشته اند و از عملکرد ستادی دهیاران با میانگین ۵۸/۳ بیشترین رضایت را داشته اند. بر اساس روش تحلیل خوشه ای ۸۱/۳۱ درصد از روستاهای موردمطالعه شهرستان بویین میاندشت در وضعیت ناپایدار،۹۰/۴۰ درصد از روستاها در وضعیت نیمه پایدار و ۲۷/۲۷ درصد از روستاها در وضعیت پایدار قرار دارند. روستاهای پایدار در این پژوهش شامل روستای بلطاق، نوغان، بتلیچه، تخماقلو، هزارجریب و قائم آباد می باشد همچنین روستاهای دره ساری، تیرکرت، دره سوخته، هندوکش، کرچ، زرنه و حسین آباد با میانگین جمعیت‎ ‎۲۱۳‎ ‎در وضعیت ناپایدار ازنظر توسعه پایدار روستایی قرارگرفته اند.

نویسندگان

مصطفی کرباسیون

استادیار گروه مدیریت و توسعه روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

منصور بهارلو

دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مدیریت و توسعه روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

مهدی کرمی دهکردی

دانشیار گروه مدیریت و توسعه روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران