ارزیابی شکایت از اختلالات اسکلتی عضلانی در دانشجویان علوم پزشکی: پیامدی مرتبط با گسترش آموزش مجازی طی دوران کووید ۱۹

اهداف: نظر به اینکه کار با لوازم آموزش الکترونیک در دوران کووید ۱۹ به طور چشمگیری افزایش یافت، هدف از این پژوهش بررسی شکایات درباره اختلالات اسکلتی عضلانی بواسطه استفاده از لوازم الکترونیک در زمان آموزش مجازی بوده است. روش کار: این مطالعه به صورت مقطعی بر گروهی از دانشجویان ۴ سال نخست دانشگاه علوم پزشکی بابل که دروس آن ها بیشتر به صورت مجازی ارائه شده بود، انجام پذیرفت. ابزار جمع آوری داده ها شامل فرم اطلاعات فردی و پرسش نامه استاندارد نوردیک بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS۲۲ و آزمون های آماری مناسب مانند مجذور کای انجام شد. سطح معناداری ۰/۰۵ در نظر گرفته شد. یافته ها: داده های حاصل از ۳۱۸ دانشجو نشان داد که ۸۳/۶% آنان طی سال ۱۴۰۱ از درد در سیستم اسکلتی عضلانی حداقل در یکی از نواحی بدن شکایت داشتند. بیش از ۲۱% از آنان ناگزیر به مصرف دارو، ۱۹/۹% نیازمند مراجعه به پزشک و ۴/۱% به ناچار از خدمات فیزیوتراپی استفاده کردند. همچنین، میزان شکایت از درد و ناراحتی در سیستم اسکلتی عضلانی طی یک هفته گذشته و یک سال گذشته با میزان استفاده از لوازم آموزش مجازی دارای ارتباط مستقیم و معنادار آماری بود (۰/۰۰۱P≤). نتیجه گیری: گسترش آموزش مجازی در دانشگاه ها و بواسطه آن، استفاده طولانی و مداوم از لوازم آموزش الکترونیک در افزایش میزان شکایت از اختلالات اسکلتی عضلانی در دانشجویان موثر است. البته نداشتن فعالیت بدنی منظم، مصرف دخانیات، سطح بالای استرس، بی خوابی و خستگی در میان دانشجویان علوم پزشکی نیز از دیگر عوامل موثر شناخته شده اند.

کلیدواژه ها:

COVID-۱۹ ، Medical sciences students ، Musculoskeletal disorders ، Virtual education ، اختلالات اسکلتی عضلانی ، آموزش مجازی ، دانشجویان علوم پزشکی ، کووید ۱۹