نقش خاندان آل بویه در تعامل با خلفای عباسی و ترویج مذهب تشیع

قرن چهارم که مصادف بوده است با غیبت امام زمان (ع) ترس خلفا از شیعیان اثنی عشری کاهش یافت زیرا دیگر نامزدی به ظاهر برای گرفتن خلافت از دست عباسیان وجود نداشت از طرف دیگر حکومت عباسی فعالیتش را از دست داد و منجر به ضعف بیشتر قدرت سیاسی اداری و مالی حکومت عباسی شد در نتیجه در اطراف آن حکومتهای مقتدر شیعی و خاندانهای علمی شیعی من جمله: آل بویه ایجاد شدند و مردمان جدیدی وارد جامعه اسلامی شدند. این خاندان شیعی که به تشیع شهرت داشت، در حمایت از عقاید و تعالیم این مذهب تلاشهای بسیاری کرد آنها عراق و دارالخلافه عباسی را زیر سلطه خویش قرار دادند. شیعیان که نفوذ خود را افزایش داده بودند با نشان دادن لیاقت و کاردانی درون خلافت عباسی توانستند مناصب مهم دولتی را به دست گیرند و از جایگاه ویژه ای برخوردار شوند. این امر باعث گسترش نقش سیاسی و اجتماعی آنان شد و آنها توانستند در صحنه های مختلف سیاسی اجتماعی و فرهنگی تحولات چشمگیری ایجاد کنند و مسئولیت اداره حکومت را به عهده بگیرند به طوری که خلیفه را تحت نفوذ خود قرار دادند بنا به دلایل و تحقیق محققان پیشین و منابع دست اول تاریخی شاهد روابط گسترده و گاه مسالمت آمیز صاحب منصبان با خلفای عباسی بوده ایم.

کلیدواژه ها:

آل بویه عباسیان ، شیعه دوازده امامی