حیات روستایی و عشایری خراسان در دوره قاجار

زندگی روستائی و عشایری از شیوه های معیشت انسانی مردم خراسان در دوره قاجار می باشد. زندگی اجتماعیمردم خراسان به عوامل جغرافیایی همانند اقلیم و شرایط توپوگرافی بستگی دارد. هدد مقاله حاضر تبیینجمعیت و بافت قومی و مناسیات زمین داری روستاها و عشایر خراسان در دوره قاجار می باشد. پژوهش حاضربا روش توصیفی- تحلیلی و با اتکا بر منابع کتابخانه ای به بررسی حیات روستایی و عشایری خراسان در دوره قاجار پرداخته است. یافته های پژوهش نشان داد که تعیین جمعیت روستاها و عشایر خراسان بسیار دشواراست زیرا در این دوره قانون سرشماری وجود نداشته است. مناسبات زمین داری این دوره مبتنی بر محصولاتزراعی و دامداری بود که اکثریت جمعیت در روستاها و ایالات بر اساس نظام ارباب- رعیتی و به صورت مالکیت ارضی بزرگ و خصوصی (خرده پا) و املاک موقوفه و خالصه به سر می برند؛ و بافت قومی ایالتخراسان در دوره قاجاریه محل زندگی اقوام گوناگون بود که در اثر مهاجرت و یا کوچ اجباری یا اختیاری بهای ایالت دانست.

کلیدواژه ها:

حیات روستائی ، زندگی عشایری ، خراسان ، دوره قاجار